غزل شمارهٔ ۲۲۴۰

هوش مصنوعی: به خاطر ترسی که وجودم را فراگرفته، به قدری در خودم جمع شده‌ام که مانند شمع با یک پا ایستاده‌ام و رنگم تغییر کرده است.

هوش مصنوعی: دل من نمی‌تواند آزاد باشد، مانند این است که در زیر سنگی، دستی پری را پنهان کرده باشم، در حالی که مینا (شراب) موجود است.

هوش مصنوعی: نفس من را از سفیدی و روشنی‌اش نپرس، زیرا مانند آبی که در آینه منعکس می‌شود، به رنگ و حالتی وابسته است که خودم را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه کنم وقتی فرصتی پیش می‌آید که به تعویق می‌افتد، مانند عزم و اراده‌ای که تحت فشار قرار دارد و نمی‌تواند عملی شود.

هوش مصنوعی: کجا می‌خواهی مرا به خجالت بیندازی در حالی که من به دلیل کمبودهایم در حال نابودی هستم؟ مانند درختی که با تیشه به آن ضربه می‌زنند، من هم از سر تا پا نقص دارم.

هوش مصنوعی: من از تخیلات دور و بی‌اساس تا نشانه‌های پرنده‌ای افسانه‌ای تنها به یک چیز تفاوت دارم؛ و آن اینکه نامم باعث شرمندگی‌ام است.

هوش مصنوعی: من به‌طور اصولی از تصورات نادرست دنیایی که در آن هستم عبور کردم و به یک حالت خاص و جدید رسیدم.

هوش مصنوعی: بهار که جلوه‌ای ندارد و رنگی به خود نمی‌بیند، با داغی که در دل دارم، مانند گل به من شادابی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: اگر به پای او بیفتم و از او درخواست کنم، مثل گلی که از چنگم رها می‌شود، به راحتی از دستم می‌لغزد.

هوش مصنوعی: نگاه جذاب او هیچ تأثیری از زیبایی‌های هند ندارد، بنابراین از هند دور شو که من در فرنگ زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: دل من همچون کارگاهی است که پر از زیبایی‌ها و هنرهای ظریف است. در اینجا، جرس (زنگ) به عنوان نمادی از یادآوری و عبرت، بر دوش ترنگم (آهنگ یا نغمه‌ام) قرار دارد.