غزل شمارهٔ ۸۲۴

هوش مصنوعی: در شب، وقتی که به یاد نرگس محبوبش حسرت می‌خورد، چشمه‌ای مانند آینه، صورتی نرم و لطیف داشت که به خاطر بادام، خاصیتی دلپذیر و زیبا پیدا کرده بود.

هوش مصنوعی: به یاد آن شور و شوقی که به خاطر بی‌قراری و دیوانگی، قلبم نیز در مسیر تو، شمارش قدم‌ها را داشت.

هوش مصنوعی: میوه‌ای که به نظر می‌رسد در دوره‌ای خوب و سرسبز رشد کرده، در واقع در سایهٔ رنگ‌های پاییزی به بلوغ رسیده است و دارای تخیلات بی‌پایه‌ای از سرسبزی و جوانی بوده است.

هوش مصنوعی: باد به گوشه‌های دامنت غبار من را به هم ریخت و رفت؛ و در گوشهٔ چشم عدم، سرمه‌ای آرامش داشت.

هوش مصنوعی: نارضایتی من از زیبایی تو به حدی است که اگر نبود همین تحسین، می‌توانستم به راحتی تو را سرزنش کنم.

هوش مصنوعی: از یاد رفتگان هیچ نشانی جز گفتن و صحبت کردن باقی نمانده است. وجود شخصی که در اینجا صحبت می‌شود به مانند نگینی است که در جایی نامشخص قرار دارد.

هوش مصنوعی: زمانی که چشمانمان را باز کردیم و به حقیقت زوال خود پی بردیم، متوجه شدیم که آغاز زندگی‌مان مانند شعله‌ای است که در آینه‌ی سرنوشت‌مان، پایان آن را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: شخصی به واسطه‌ی تغییر حالت و ناتوانی من در مواجهه با خودم، اسیر محبت و دوستی‌ام شد. هم‌چنین، احساس ضعف من به‌نوعی برای او دام و تله‌ای شده است.

هوش مصنوعی: ما لحظه‌های خوشی را گذراندیم، اما در نهایت همه چیز از بین رفت و حالا که خانه‌مان خراب شده، دیگر هیچ چیز از آن باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: در روزهایی که اوج شادی و سرمستی بود، ناله را مانند صدای زنگ در میان باده دل در جایگاه خود قرار داشتم.