غزل شمارهٔ ۲۲۳۸

هوش مصنوعی: اشک‌های من به گونه‌ای می‌ریزد که شبیه شکست شیشه‌ی رنگی است. من با صدایی که نفس را می‌دزدد به ناله‌ام ادامه می‌دهم، اما نمی‌دانم که احساساتم چه نوع آهنگی دارند.

هوش مصنوعی: در اثر عشق و دلشکستگی، احساس می‌کنم که مسئولیت سنگینی بر دوش من است و در این فضای دلگیر و تنهایی، حسرت و ناراحتی را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه تاثیری خواهد داشت شگفتی بر وضعیت من، حبابی که در دریا قرار دارد. دریا طوفانی است و من تنها و ناتوان احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: حنای من به خوبی و خوشبختی‌ام می‌بالد، چرا که با هر موجود بی‌نواز و پری، به رنگ و حالتی جذاب و زیبا می‌رسد.

هوش مصنوعی: من در فرود آمدن و فروتنی از هر دو جهان، در واقع باج می‌گیرم. جهان را به عظمت و جلال خود دارم، مانند خورشید که ناپیدایی را از دستانم می‌گیرید.

هوش مصنوعی: زمانی که اشک من به پایان می‌رسد و جستجو به اتمام می‌رسد، دیگر نیازی به فرصت و زمان نیست. در یک لحظه، حتی در یک چکیدن، می‌توانم به مقصد و منزل برسم؛ گام‌هایی که در این فاصله‌ می‌زنم، به اندازه فرسنگ‌هاست.

هوش مصنوعی: در زمان پیری، وقتی نفسی می‌کشم، احساس می‌کنم که عرق و نوا در حال جاری شدن است. این احساس باعث می‌شود که من خجالت‌زده شوم و مانند گلی سرخ‌شده به زمین بیفتم.

هوش مصنوعی: من نشانه‌های حیرتم را از باغ بی‌رنگی برداشته‌ام و حالا باید رنگم را از غربال پر طاووس عبور دهم.

هوش مصنوعی: من از روشنایی شمع در تاریکی لذت می‌برم، اما می‌دانم که این نور هم ممکن است به زودی خاموش شود اگر رنگ و حالت من به هم بریزد.

هوش مصنوعی: در فضا و شرایط محدود موجود، من نمی‌توانم به چیزی دیگر فکر کنم و تنها بر روی خودم و وضعیت خودم متمرکز هستم، چه در صلح باشم و چه در جنگ.

هوش مصنوعی: نه دنیا آرامش عشق است و نه آخرت محل آسایش. ای خالق، به خاطر امتحان و آزمایش‌ها، دل تنگ مرا بیشتر به فشار می‌آورد.

هوش مصنوعی: به خاطر تلاش بی‌فایده‌ام، ثمره‌های زیادی را از دست دادم. بیدل، جهانی را که در آن زندگی می‌کنم، با پروازش به سوی عنقا (پرنده‌ای افسانه‌ای) فرستاد و رنگ و لعاب زندگی‌ام را از من گرفت.