غزل شمارهٔ ۱۲۷۰

هوش مصنوعی: من نتیجه‌ام از زراعتی که بی‌حاصل مانده، برایم مشخص نیست. در ابتدا، خاک بودم و حالا به حالتی دیگر تبدیل شده‌ام و دیگر نمی‌دانم چه بر سرم آمده است.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای به شدت ناله می‌زند، دیگر از احوال دل من نپرس. رگ‌ و پی من در خون می‌تپد و نمی‌دانم چه بر سر گوهر زندگی‌ام آمده است.

هوش مصنوعی: اگر به مشکلات و غم‌هایم فکر کنم، دیگر لذتی از زندگی نمی‌برم. در بهشت گم شده‌ام و نمی‌دانم چرا به این وضعیت رسیدم.

هوش مصنوعی: ما در دنیای عدم توانایی‌ها و شگفتی‌ها بی‌خبر نیستیم. اما به اندازه‌ای که تلاش می‌کنم، نمی‌دانم چه بر سرم آمده است.

هوش مصنوعی: دیگر نمی‌توانم در تنهایی و به دنبال حقیقت وصالی که به آن رسیده‌ام، تلاش کنم. تمام جستجوها و کوشش‌ها به ناامیدی تبدیل شده و حالا نمی‌دانم چه برسرم آمده است.

هوش مصنوعی: مشت خونی که از ضربان قلب به وجود آمده، امید داشت که روزی این خون به دل تو راه پیدا کند. اما نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد که این امر محقق نشد.

هوش مصنوعی: در دنیای خیال و افکارم، با شوق و حس عشق، در حال گردش بودم. ناگهان وقتی که آیینه‌ی تصویرم را دیدم، چیزی در دل شکست و نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد که محبوبم از کنارم رفت.

هوش مصنوعی: من و صوفی در حال آموختن علم و معرفت بودیم. او چیزی نوشت و من در دفترم چیز دیگری نوشتم، اما نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد.

هوش مصنوعی: آدم بی‌حوصله، از فکر به زندگی خسته شده و نمی‌داند زمانی که مثل اشک از پا افتاده چه اتفاقی برایش افتاده است.

هوش مصنوعی: بیدل اکنون تنها احساس پشیمانی دارم و نمی‌دانم آنچه که قبلاً به‌طور ناخواسته و بدون دلیل داشتم، حالا چه شده است.