غزل شمارهٔ ۴۰۷

هوش مصنوعی: در شب، وقتی که حیرت و خیال تو در ذهنم شکل گرفت، مانند شمعی که در تاریکی ذوب می‌شود، تمام کلمات و صحبت‌ها از وجودم ناپدید شدند و زبانم بند آمد.

هوش مصنوعی: یک بار در سحرگاه، وقتی که مشغول تصور و طراحی بودم، ناگهان دیدم که صد رنگ و زیبایی چمن‌ها در ذهنم شکسته شد. این اتفاق باعث شد تا به پرواز برسم و در افکارم بال‌های زیادی بریزم.

هوش مصنوعی: دل انسان شبیه به آینه‌ای است که در دام توهم افتاده است. از این آینه می‌توان به راحتی تصاویری بزرگ و پراکنده از وجود و هستی ایجاد کرد.

هوش مصنوعی: گاه پیشانی سرنوشت ناتوانی‌های من به نمایش در می‌آید و قدرت قلم بر آن می‌نویسد.

هوش مصنوعی: یک لحظه مثل سایه شدم، بی‌خبر از نور عشق که بر تمام وجودم اثر گذاشت و نوشته‌های اعمالم را سیاه کرد.

هوش مصنوعی: من به خاطر بی‌ادبی و پی‌گیری‌های افرادی که در این باغ هستند، از خجالت نمی‌توانم بر سر یک لبخند آبرویم را هر ساله از دست بدهم.

هوش مصنوعی: عشق تو همچون آتشی سوزان در وجودم شعله‌ور است و این احساس شدت و حرارت را به من می‌دهد که به حالت تب و تپش دچار شده‌ام.

هوش مصنوعی: من به حدی از خودم دور شده‌ام که وقتی برمی‌گردم، هنوز در حالتی نا‌آشنا و بی‌خود به سر می‌برم، گویی در گذشتها طوفانی مرا احاطه کرده است.

هوش مصنوعی: زمان به سرعت گذشت و ما همچنان در برابر افرادی که ارزش ما را نمی‌دانند، تنها هستیم. وجود ما مانند آینه‌ای است که در آن نمایی وجود ندارد و به شدت بی‌هویت است.

هوش مصنوعی: صبح ما در این ویرانه به خاطر ناامیدی‌امان مانند روزی است که نمی‌توان از آن چیزی طلب کرد. خاک ما در دنیای بی‌ثباتی از بین رفته و وضعیت شایسته و مناسب به یأس تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: ما مانند پریانی هستیم که از آسمان پایین آمده‌اند و در این دنیای رنگین و شگفت‌انگیز زندگی می‌کنیم. هرچند ممکن است که خون ما بر روی زمین ریخته شود و پایمال گردد، اما زیبایی و جلالی که داریم را نمی‌توان نادیده گرفت.

هوش مصنوعی: عمل و فعالیت باید با عشق و احساس انجام شود، در غیر این صورت حتی در میدان‌هایی که پر از ادعاهای توخالی است، هر کسی می‌تواند به راحتی به دیگران آسیب برساند.