غزل شمارهٔ ۵۳۶

هوش مصنوعی: اگر انسانی دارای طبع و روحی باشد که امیدش به کرامت و نیکی باشد، اما همواره در اضطراب و ترس زندگی کند، حتی اگر تمام دنیا بهشت باشد، باز هم برای او زندگی بی‌معنا و خفت‌آور خواهد بود.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توان بر فطرت آزاد انسانی محدودیت اعمال کرد. این رنگ باختگی شیشه، نتیجه آسیب‌هایی است که به یک طبیعت سالم و خالص وارد آمده است.

هوش مصنوعی: در این دنیا، تنها من و تو نیستیم که از ناامیدی زخم خورده‌ایم. اگر به عمق وجود هر موجودی نگاه کنی، خواهی دید که دل هر یک از آن‌ها به دو نیم تقسیم شده است.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال برآورده کردن آرزوها و خواسته‌هایت باشی، ممکن است زخمی بر دل تو وارد شود. مثل سکه‌ای که وقتی چشم به طلا و نقره می‌دوزد، در پی آن زخم‌های حسرت و درد هم به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: بدون تلاش و کوشش، نمی‌توان به درک و فهم درست رسید. صدای من را بشنو و متوجه شو که وضعیت احساسی‌ام بسیار ناخوشایند و نگران‌کننده است.

هوش مصنوعی: جایی که زیبایی و جلوه‌ی تو وجود دارد، گفتن از ارزش و فضیلت آن بی‌معناست و سخن گفتن درباره‌ی امیدهای زودگذر، چیزی جز بیهودگی نیست.

هوش مصنوعی: از صدای ناله‌های ما، هیچ چیز جز ثبات روحی و آرامش پیدا نمی‌شود، زیرا نفس او تنها به دعاهای کریم و بخشنده مشغول است.

هوش مصنوعی: اگر سیلابی به دریا بریزد، چقدر در آن غرق می‌شود، ما هنوز به گناه خود مشغول هستیم و دعای تو برای ما از زمان‌های گذشته وجود دارد.

هوش مصنوعی: دل ما درگیر آرزوهایی است که به مانند زباله‌های کوچک در مقابل روشنایی عمیق دریا قرار دارد و این زحمت‌ها به خاطر تحریک نسیم ایجاد شده‌اند.

هوش مصنوعی: تا وقتی که آگاه نباشی، تو را به راحتی در بازی شطرنج مغلوب می‌کنند. همان‌طور که همسایه‌ات به نفع خود عمل می‌کند.

هوش مصنوعی: نفس خنک صبحگاه ما را به دیوانگی کشاند و جز ناامیدی، نتیجه‌ای در شب‌های عاشقان بی‌ثمر نیست.

هوش مصنوعی: بیدل به خوبی فهمید که نمی‌توان به سادگی با گذشت زمان و فنا همچون خودت مقایسه کرد، زیرا عمر ما پر از تجربه‌هایی است که نشان می‌دهد هیچ کس شبیه تو نیست.