غزل شمارهٔ ۲۲۸۹

هوش مصنوعی: در دنیای وجود، با یک نگاه شعله‌هایی را به آتش می‌زنم و جلوه‌ای زیبا و روشن ایجاد می‌کنم.

هوش مصنوعی: من تا زمانی که غبار وجودم به زیبایی آسمان پرواز کند، تصمیم دارم که خاک وجودم را نذر راهی بزرگ و مهم کنم.

هوش مصنوعی: من به قدری در هیچ و ناتوانی مانده‌ام که مانند هلال باریک ابرو، به‌سختی می‌توانم خود را تا جبین بالا ببرم، همانند نوری کم که به سختی در عرض ماه نمایان است.

هوش مصنوعی: مقصد دوری را به این ترفند می‌توان توجیه کرد که از روی خیال و تصور، گاهی خودم هم دچار اشتباه می‌شوم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس جز خجالت نمی‌تواند در حضور او شایستگی داشته باشد، وقتی که من نگاهی به او می‌اندازم، تمام وجودم تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: در مسیر ناتوانی، قدم به قدم در کنار هم هستیم. مانند کسی که با پای آسیب‌دیده به جلو می‌رود و در این حال، مانع مسیر دیگری می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر بهشت هدف من باشد، تقوا برای رسیدن به آن کافی نیست. من امتحان‌های سختی دارم، اما با این حال، گناهی می‌کنم.

هوش مصنوعی: دوستانی که به خاطر وضعیت من مرا درک می‌کنند، به قدری از خانه و زندگی‌ام فاصله گرفته‌ام که حتی گاهی یاد خودم را نیز می‌کنم.

هوش مصنوعی: اینقدر در گرداب غفلت و بی‌خبری غوطه‌ور شده‌ام که حالا تصمیم دارم از درون خودم چاهی عمیق بسازم.

هوش مصنوعی: من در دامن زانو نشسته‌ام و به پیری خود می‌اندیشم، و به شوق و خیالی که در ذهن دارم، گویی که در حال انجام کاری عجیب و غریب هستم.

هوش مصنوعی: چرا که صبح زود، با وجود اینکه چیزی برای از دست دادن ندارم، آنقدر شوق و اشتیاق دارم که می‌توانم صدها جیب را بشکافم فقط برای اینکه یک آه خالی کنم.

هوش مصنوعی: از من درباره‌ی زندگی و زیبایی بهاری‌ام نپرس، زیرا با هر نگاهی که به اطراف می‌اندازم، حس و رنگم از بین می‌رود.