غزل شمارهٔ ۴۰۳

هوش مصنوعی: هر جا که گل و زیبایی پیدا شد، دل دیوانه‌ای داغ و ناآرام می‌شود. این چراغی که بی‌کس و تنهاست، تا زمانی که بسوزد و از بین برود، در ویرانه‌ای آتش می‌زند و دلتنگی را به همراه می‌آورد.

هوش مصنوعی: دنیا مانند ساغری است که از خاکستر ما موج برمی‌دارد، و چشمان مست ما نشان می‌دهد که ما به اندازه‌ای شیدا و مستانه سوخته‌ایم.

هوش مصنوعی: زیبایی یک نگاه با مژگان، اجازه شوخی را نداد و شمع این مجلس، از تپش‌های درون پروانه سوخت.

هوش مصنوعی: خبر آمدن تو باعث شد که آرامش من از بین برود. خواب برایم به مانند یک افسانه شیرین شده که دیگر وجود ندارد و به آتش تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: اوضاع دنیا هیچ تاثیری بر دیوانه نداشت، در حالی که بیشتر از آنچه که باید، عبرت و پند برای عقل‌مندان فراهم کرده است.

هوش مصنوعی: دل پر از غم، راهنمایی برای کوه و دشتی شده است، هر کسی که دردش را دارد، مانند لاله‌ای که در صحرا می‌روید، به دنبال آرامش و چاره‌ای می‌گردد. آتش داغ درونش خانه‌اش را نابود کرده است.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و احساسات عمیق خود، در حالتی از سوختن و نابودی قرار گرفته‌ام. مانند داغی که بر روی آیینه می‌ماند، اثری از محبت در دل دارم و اگر کسی دیگر به من آسیب بزند یا قلبش بی‌وفا باشد، دلم می‌سوزد و دردش را حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به زیبایی خیره‌کنندهٔ چشمانت غبطه می‌زنم، که برق حیرت آن، همانند موجی دریا، نگاهی را که در دیدهٔ پیمانه است به آتش می‌کشد.

هوش مصنوعی: دل‌ها از زیبایی تو بی‌تاب و داغ است، به‌طوری که گویی می‌توان از آتش سنگ‌های معبد بت‌پرستی سوخت.

هوش مصنوعی: دور از چشم بدخواهانی که به زمین آسیب می‌زنند، مزرعه‌ای دارم که باید مانند سپند دانه‌ام را بسوزانم.

هوش مصنوعی: آرزوها در دل زخم خورده است و دل به فغان آمده، مثل زنجیری که این دیوانه را در خود می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که در باغ شوق به سر می‌برد، از شدت گرمی و شور پروازش به مانندشعله‌ای بی‌تاب سوخته است.