غزل شمارهٔ ۱۸۴۶

هوش مصنوعی: ای کسی که از حال و هوای فیض بی‌خبر هستی، نگذار که نفست در آتش شوق بسوزد. در قلبی که مانند سینه‌ای چاک ندارد، جایی برای صبح آشنای فیض وجود ندارد.

هوش مصنوعی: ای دانه‌ی خوب، از باد نلرز و دست نینداز به نعمت‌های به دست آمده. خود را بی‌خود نکن و در مسیر رشد و شکوفایی نعمت‌های الهی قرار بگیر.

هوش مصنوعی: در دنیا نه تنها generosity و کمک به دیگران از بین رفته، بلکه امکان‌هایی مانند توفیق و بهره‌مندی نیز از دست مردم رفته است.

هوش مصنوعی: آرزو و تلاش انسان چقدر می‌تواند دشوار باشد، اگر در انتظار مرگ باشد. بهتر است که به جای این انتظار، در جستجوی بهره‌مندی از نعمت‌ها و فیض‌ها باشی، حتی اگر در مقام گدا باشی.

هوش مصنوعی: هیچگاه از مسیر فقیران دور نشو، زیرا آنچه که به نظر بی‌ارزش می‌آید، می‌تواند شگفتی‌های بزرگی را در خود داشته باشد. خاکستر ممکن است در ظاهر بی‌اهمیت باشد، اما در دل آن، آینه‌ای از نعمت و فیض نهفته است.

هوش مصنوعی: از ناله و گله غافل نشو، زیرا که در باغ نیاز، این جوانه به آب و هوای برکت و لطف می‌رويد.

هوش مصنوعی: دل خود را با خیالات و تصورات بی‌مورد و بیهوده مشغول نکن، زیرا تا زمانی که زندگی ادامه دارد، جهان بدون رحمت و برکت معنوی ارزش نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: پستی به عنوان دلیل سلامتی ما کافی است؛ ما از دستاوردهای خود ناامیدیم و این افتادگی نشان می‌دهد که نعمت‌های الهی را باید با تواضع بپذیریم.

هوش مصنوعی: به هنگام صبح به استقبال روشنایی برو و از تاریکی شب دوری کن، زیرا در این زمان، لطف و رحمت الهی به تو نزدیک‌تر است و بهره‌مند شدن از آن مستلزم آماده بودن و شایستگی است.

هوش مصنوعی: ای روشنایی صبح، تو از خود نمی‌مانی و به اشک و آه می‌روی، سپس به کمک این درد و اندوه، بنایی از نعمت و رحمت را می‌سازی.

هوش مصنوعی: زیبایی و دلربایی از عمق سیاهی و تیرگی نمی‌کاهد؛ در حقیقت، زیبایی به طور ناگهانی و ناخواسته در دل آیینه‌ای که نماد آراستگی است، رخنه کرده است.

هوش مصنوعی: صبح با نفس پرگو و پرشور خود به زحمت و تکلف به ما سلام کرد و رفت. یعنی در این تنگنای ظلم و سختی، جایی برای بهره‌مندی و فیض وجود ندارد.

هوش مصنوعی: ای بیدل، تشنگی و حرص تو به هم نزدیک است. اگر از آسمان بدبختی چیزی ببارد، به‌جای آنکه نیکی و فیض بیاورد، فقط عذاب و رنج خواهد بود.