غزل شمارهٔ ۱۹۰۹

هوش مصنوعی: کیست که خبر خوشی را می‌آورد؟ صدا و ناله‌ای که از درون خودم برمی‌خیزد، مرا به سمت نابودی و درد بیشتری می‌برد.

هوش مصنوعی: جامی که باید سلامت را به ارمغان بیاورد، از می لذت و آرامش خالی است. پس بیهوده غافل نشو از باده‌فروشی که رنگش شکسته است.

هوش مصنوعی: ما همچون نور شمع در این جمع عبرت‌آموز رشد کرده‌ایم، اما به سبب هیجان و شکست، رنگ و روی خود را از دست داده‌ایم.

هوش مصنوعی: ای صبح، اگر از ناتوانی در شرایط سخت قرار داریم، چاره‌ای نداریم و باید با وجود سختی‌ها و شکست‌ها به زندگی ادامه دهیم.

هوش مصنوعی: به غیر از پاییز، چه چیزی می‌تواند رفتن بهار را شرمنده کند؟ تلاش بی‌فایده برای شگفت‌انگیز شدن، رنگ را از بین می‌برد.

هوش مصنوعی: هیچ چیز نمی‌تواند جز نقوشی از رنگ‌های مختلف بر صفحه نیرنگ این دنیا مانند موجی بر روی آب بیفزاید و تغییرش دهد.

هوش مصنوعی: در جایی که فرمانده کاروان از ترس و ناتوانی بی‌خبر است، صد کاروان در حال حرکت هستند اما تلاش آن‌ها به شکست می‌انجامد و رنگ باختگی را به همراه دارد.

هوش مصنوعی: در نهایت، برای چشمان بی‌خواب ما، صدای سکوت مانند شمعی که داستان‌ها را روایت می‌کند، رنگ و حالت خود را از دست داد.

هوش مصنوعی: پرواز به فراموشی رفته و هدف نهایی ما هم ناپدید شده است. ما و دل‌مان در هم گسیخته‌ایم و هوش‌مان را بر اثر شکست و ناکامی از دست داده‌ایم.

هوش مصنوعی: شاید پیام بی‌مقدار ما به او برسد، که حرف‌هایی را با ناامیدی و در دل شکسته رد و بدل کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: بیدل، در این باغ فرصتی برای قدم زدن نیست. چون رنگ‌ها از بین رفته‌اند و رنگ شکست بر دوش ماست.