غزل شمارهٔ ۱۹۰۲

هوش مصنوعی: به خاطر وحشت و دل‌تنگی‌ام، مانند غنچه‌ای لرزان شده‌ام و این حالت من باعث شده که رنگ و جلای پرندگان روی چهره‌ام نشانه‌ای از این آشفتگی باشد.

هوش مصنوعی: ما به خاطر طبیعت خوب خود، سرنوشت نامساعدی را تجربه کرده‌ایم. زیبایی و روشنایی زندگی‌مان تحت تاثیر عوامل منفی قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: صدای پا نمی‌تواند نشانه‌ی رفتن باشد و رفتن بدون شکست، نیاز به رنگ و تظاهر ندارد. اعتبار و ارزش چیزها در عمق آن‌هاست، نه در ظاهرشان.

هوش مصنوعی: ما از ناامیدی، قامت پیری را به آه و حسرت شکل داده‌ایم و دل‌مان را به خاطر زیبایی گیسوانی که مانند چنگ تار است، در قید و بند کشیده‌ایم.

هوش مصنوعی: در این وادی، هیچ سنگی از آتش و شعله خالی نیست و همه چیز تحت تأثیر زخم‌ها و فریبی که خوابیده است، در حال حرکت و شتاب دارد.

هوش مصنوعی: در اینجا، به اندازه‌ای که شوخی و فکاهی وجود دارد، تدبیر و عقلانیت هم دست‌کم گرفته می‌شود. به همین دلیل، نباید در این وضعیت از ابزارهایی مانند عصا که نماد پشتیبانی و تلاش است، غافل شد؛ زیرا ممکن است تلاش‌های جدی ما به نتیجه نرسد یا در مسیر با مشکل روبه‌رو شود.

هوش مصنوعی: بهار شگفتی‌ام به خاطر دنیای مقدس اوست، چون در این باغی که من هستم، رنگی از زیبایی و طراوت وجود ندارد.

هوش مصنوعی: به اندازه تلاش و اراده‌ام، نمی‌توانم چیزی را به دست آورم. امیدوارم که هیچ‌گاه لباس عریانی نپوشم که مایه‌ی شرمندگی‌ام شود.

هوش مصنوعی: عمر من همچون طاووس در زیبایی و جلوه‌گری گذشت، اما نتوانستم دلی خالص و راستین بیابم از درون این خانه‌ی پر از فریب و نیرنگ.

هوش مصنوعی: در اینجا بیان شده که من به هیچ‌یک از نشانه‌ها و نشانه‌های زندگی در این کوهستان توجه نکردم، زیرا این زیبایی‌ها و رازهای طبیعت مانند سرمه‌ای هستند که در رگ سنگ‌ها نهان شده‌اند و من نمی‌توانم آنها را ببینم.

هوش مصنوعی: به مکاتبی که نوشته‌اند، حرف ما این است که صدای ناله از جنس تار، قدرت قلم را می‌شکند و آهنگ جدیدی را ایجاد می‌کند.