غزل شمارهٔ ۵۳۹

هوش مصنوعی: من از خودم دور می‌شوم و تنها حسرت بر دل دارم که چطور می‌توانم در راستای تو اشک بریزم. در مسیر تو، مژگانم مانند شبنم، دامن تو را مرطوب می‌کند.

هوش مصنوعی: ما انسان‌های ضعیف فقط تحت تأثیر آرزوها هستیم و به همین دلیل در دام آن‌ها گرفتار می‌شویم. رشته‌هایی که ما را به سمت آرزوها می‌کشد، مانند سوزن، بر امیدهایمان فشار می‌آورد.

هوش مصنوعی: ما با زمین به مانند سایه‌ای هموار و آرام هستیم و در عین حال از خودمان فاصله می‌گیریم. حیرت و شگفتی ما نیز می‌تواند باعث آرامش دشمنانمان شود.

هوش مصنوعی: زلف‌های پیچ‌دار و زیبای معشوق، مانند راه باریکی به نظر می‌رسند که در مسیر سلوک و سیر و سلوک قرار دارد و چشمان معشوق به‌سان شانه‌هایی هستند که می‌توانند این راه را به آسانی قطع کنند.

هوش مصنوعی: ما بخاطر عشق و ارتباط با دیگران، دل خود را فدای جمعیت کرده‌ایم. اگر کسی نتواند بر ما تاثیر بگذارد و ما را تسخیر کند، دانه های ما به بار خواهند نشست و خوشه‌های فراوانی خواهند داشت.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند از چنگال غرور و خودبرتربینی رهایی یابد، حتی درخت سرفراز سر نیز در ادعای آزادی به نوعی دست و پا بسته است.

هوش مصنوعی: در دنیای پر از وقایع و تغییرات، ما مانند حباب‌هایی هستیم که به سرعت می‌ترکند. اما در عین حال، وجود ما همچون شمعی است که نور و روشنی می‌بخشد و به زندگی ادامه می‌دهد.

هوش مصنوعی: ننگ و عیبی بر دل آزادگان نمی‌آید؛ چراکه خاموش کردن شعلهٔ پرشور ما، معادل مرگ است.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که نشسته‌ایم و به دور خود می‌چرخیم. رفتن ما و آمدن‌ها همیشه در جریان است؛ در حقیقت، آمدن و رفتن فقط بخشی از زندگی است.

هوش مصنوعی: دل چگونه می‌تواند از چنگ آرزوها و خواب‌ها خارج شود، در حالی که داشتن مهره بی‌دل در واقع جزئی از وجود مار است؟