غزل شمارهٔ ۲۱۹۵

هوش مصنوعی: به آرامی به زبانم می‌آورم خواسته‌هایم و در دل به شوق و ولع می‌سوزم. در انتظار آن هستم که خیال‌های ناپخته‌ام به کمال برسند و در این میان، احساساتم را با آتش اشتیاق می‌سوزانم.

هوش مصنوعی: من به خاطر سرگرمی و هوسرانی‌هایم از رسیدن به هدفم بازمانده‌ام. نوری که در راه هدفم دارم، مربوط به چیز دور و دور از دسترسی است و اگر هم بخواهم تلاش کنم و بال و پر خود را بسوزانم، به جایی نخواهم رسید.

هوش مصنوعی: من به خاطر وحشت خودم دلیل کاروانی را دارم که نشان‌دهنده افسردگی‌ام است. نمی‌دانم تا کی باید به خاطر آن به تماشا بنشینم و چراغی مانند شمع روشن کنم که در کنار فانوس جرس بسوزد.

هوش مصنوعی: از ناامیدی و بی‌تفاوتی تا چند باید رنج بکشم؟ ای نفس، کمک کن تا در آغوش کسی که فریادرس من است بسوزم.

هوش مصنوعی: پاییز به اندازه‌ای زیبایی و معنی دارد که اگر شعله وجودم را بسوزانم، جهان در پرتو نور شمعی گم خواهد شد.

هوش مصنوعی: از خیال ناتوانی، در جمع یکتایی شرم می‌کشم. در این حال، عشق خودمختار است و می‌خواهد که احساساتم را بسوزاند.

هوش مصنوعی: من در دل خود شوری دارم که اگر بیدار شود، توانایی خلق زیبایی و ارزش را دارم و می‌توانم چیزهای بی‌ارزش را به آتش بکشم و به جای آنها چیزهای با ارزش بیافریند.

هوش مصنوعی: سوزش درد، مانند یک سپند، بیرون می‌جهد از این جمعی که پر از شعلگی است. ای ناله، بال بگشای تا من هم بتوانم این قفس را بسوزانم.

هوش مصنوعی: در دنیا مانند یک آیینه، همه چیز از نظر من محو شده است. من به شدت در حیرت و سردرگمی هستم و از درد جدایی به شدت رنج می‌برم. نمی‌دانم چرا باید این‌قدر بسوزم.