غزل شمارهٔ ۷۶۰

هوش مصنوعی: ایجاد شوق و انگیزه من، تنها یک جرقه است و مانند شعله‌ای که از نی برخیزد، ناپایدار و کم‌رمق است.

هوش مصنوعی: آرزوها و خواسته‌های هر دو جهان، در نهایت برای من به یک خاک و غبار بی‌اهمیت تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: من مانند شعله‌ای هستم که تنها با یک نگاه به من تبدیل می‌شود و در این فضا، آینه‌ای بیش نیستم که فقط انعکاس را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: گل و لاله در این بوستان، حالتی زخمی و خسته دارند و شادی این باغ در حقیقت چیزی جز حالتی دلسردکننده نیست.

هوش مصنوعی: تا کی به زیباییت خودت مغروری؟ زیبایی تو فقط در چشم من است و من تنها آینه‌ای هستم که تصویر تو را منعکس می‌کند.

هوش مصنوعی: صبح در حال نزدیک شدن است و اشاره می‌کند که این گلستان، تنها یک لحظه شادی و سرور بیشتر نیست.

هوش مصنوعی: تا زمانی که شما بیدار شوید و آگاه شوید، فرصت از دست رفته است و وعدهٔ رسیدن به همدیگر تنها یک انتظار بیهوده خواهد بود.

هوش مصنوعی: ترک کردن وسایل و امکانات دنیایی نشان از تلاش و همت یک مرد واقعی است و در واقع چیزی بیشتر از این نمی‌باشد.

هوش مصنوعی: چون صبح روشنایی به همراهی تو است، تنها غباری که پخش می‌شود چیزی بیش از آن نیست.

هوش مصنوعی: چند بار باید در اسارت نفس خودمان بمانیم، در حالی که این گرفتار شدن تنها یک دام بی‌اهمیت است.

هوش مصنوعی: صدها معنا در کلام من نهفته است و این آشکارسازی، تنها درکی سطحی از آنچه در دل دارم به شمار می‌آید.

هوش مصنوعی: ما در دنیای خیالات غرق شده‌ایم وگرنه این فضا از کمی عمق و آب کناری بیشتر نیست.

هوش مصنوعی: ای آتش عشق، از دوستان غافل نباش؛ زیرا فرصت ما نیز چیزی جز یک بار سنگین نیست.

هوش مصنوعی: بیدل می‌گوید که این هم‌نشینان کم‌تعداد تنها به فخر و مقامات خود می‌نازند و در حقیقت هیچ ارزشی ندارند.