غزل شمارهٔ ۱۸۶

هوش مصنوعی: دریا از غم و اندوه ما به طغیان درمی‌آید و دنیا بر مدار اندیشه‌های ما و بار سنگین دردهایمان می‌چرخد.

هوش مصنوعی: اگر در میدان تلاش و سختی، کهربا ادعایی کند، از شرم و حیا رنگ زرد ما را در دهن می‌گیرد.

هوش مصنوعی: غیر از اینکه ما به راحتی می‌توانیم به شکار دل‌ها بپردازیم، زیبایی ابروهای معشوق نیز نشان‌دهنده مهارت‌های هنری ماست.

هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی بوی خاصی را به فضا می‌آورد که حال و هوای دل ما را از طریق آهی که به دل داریم، به خوبی نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: در هر نفس تو مانند نی، دائم صدای ناله‌ای به گوش می‌رسد. ای آرزو، غافل نشو از گنجی که از باد برای ما به ارمغان آورده شده است.

هوش مصنوعی: ما از قیود جسم و تن رها هستیم و به نوعی در آزادی و راحتی روحی قرار داریم. در این حال، دل آزاد و خوشی داریم که به ما اجازه می‌دهد در بازی زندگی به خوبی و بدون محدودیت عمل کنیم.

هوش مصنوعی: اگر چندین بار دوران زندگی، خاک دنیا را به باد ببرد و ویران کند، این آشفتگی و بی‌نظمی هیچ تأثیری بر رنگ چهره ما نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: دیشب با لبخندی زیبا از مهمانی رفتی و هنوز زخم دل ما که به خاطر تو نمک‌دار شده، احساس درد و التهاب می‌کند.

هوش مصنوعی: در تاریکی حیرت از یاد زیبایی تو سرگردانیم و شب و روز دل شب‌گرد ما همیشه در خواب سحرآمیز است.

هوش مصنوعی: او بیدل نیست و تنها صدای دلنشین لیوان من است، هیچ‌کس در جمع عاشقانی که دل‌شکسته‌اند، همدرد ما نیست.