غزل شمارهٔ ۱۶۸۶

هوش مصنوعی: خیال تو آن‌قدر در ذهن من تاثیر گذاشته که اشک‌هایم مانند آب در چشم‌هایم جاری شده و به حالت خواب و بی‌حالی دچار شدم.

هوش مصنوعی: هر کدام از ارزش‌های باارزشی که در چشمانم داشتم، به خاطر شرم و خجالت از نثار محبت تو در نظر من ذوب شد.

هوش مصنوعی: روز و شب من در دنیای خیال تو سپری می‌شود، به طوری که در مقایسه با تو، خورشید و ماه هیچ‌گونه جذابیتی ندارند.

هوش مصنوعی: تا چه زمانی باید منتظر بهار لبخند تو بمانم، در حالی که خواب همیشه با نمک و تلخی به من نزدیک می‌شود؟

هوش مصنوعی: در جایی که زیبایی و دلربایی وجود ندارد، در دل معبد، نوری پنهان به چشم می‌خورد که فضایی معنوی و روحانی را شکل می‌دهد.

هوش مصنوعی: ما در جایگاه آینه، دارای رنگ و حالتی متفاوت هستیم. مانند اشکی که در دل درد دارد و مانند جیوه‌ای که در نگاه می‌درخشد.

هوش مصنوعی: آدم بیچاره در دنیای پر از تظاهر و خیال به کجا می‌تواند برود؟ او در درون خود گرفتار تصورات و ابزارهای بی‌محتوا است.

هوش مصنوعی: نگاه او به قدری جذاب و دلرباست که مانند گلی درخشان می‌درخشد، اما نمی‌دانم این زلف کیست که آن‌قدر جذابیت و کشش در خود دارد که همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: ای جلوه‌ای که بی‌صبرانه منتظرت هستم، فقط با نگاه کردن به تو، مفهوم نایاب در نظرم وجود ندارد و فقط سخن است.

هوش مصنوعی: بیدل با دل‌تنگی فراوان و احساس‌های عمیق، منتظر توست؛ دلش پر از غم و اندوه است و چشمانش سیلاب اشک را به وضوح نشان می‌دهد. درونش مانند طوفانی خروشان و در نظرش مانند چالابی عمیق و متلاطم است.