غزل شمارهٔ ۱۶۲۲

هوش مصنوعی: صبح شده است و در آسمان و زمین بختی که به رنگ سفید و شگفت‌انگیز آمده، لبخند به لب دارد. این بخت خوش به نوعی تغییرات مثبت و امیدبخش را نوید می‌دهد.

هوش مصنوعی: تا چه اندازه ناکامی و ناتوانی مخلوقات در دایره وجود روشن می‌شود؛ همان‌طور که دریا هم به زیبایی و درخشانی مروارید، گاهی زخم می‌زند.

هوش مصنوعی: ما در مسیر نبودن حرکت می‌کردیم و کسی نبود که بفهمد ما در چه حالیم. این راه به خاطر لغزش اشک‌های چشم‌های سفیدمان خوابیده و بی‌حرکت شده است.

هوش مصنوعی: شک و تردید در جستجوی حقیقت مانند نقشی است که بر روی آب می‌زنند؛ در این میدان، جز سیاهی چیزی باقی نمی‌ماند و عملاً تغییر یا اثری نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: جوهر آیینه، که نماد کمال است، در خواب عمیق جاگیر شده است، هرجا که مه درخشان و سفید تابیده است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که سختی جان و تحمل را در وجود ما قوی نکنیم، ضعف و سستی همچون استخوانی پنهان در بدن ما خواهد بود.

هوش مصنوعی: در زیر آسمان، مثل صبح زود، در یک نفس گذراندیم و دیدیم که موهای کسانی که در بند زمان هستند، سریعاً سفید می‌شود.

هوش مصنوعی: در مسیر تنهایی، یک قدم احساس ناراحتی کمتر از صد سال دردی نیست. او اشک را از چشمانش دور کرد تا مژگانش سفید بماند.

هوش مصنوعی: من در جمع خوش‌گذرانی و می‌نوشی هستم و از نصیحت‌های سختگیرانه وعاظ هراسی ندارم. چه اهمیتی دارد که برف در تابستان ببارد؟

هوش مصنوعی: انتظار کشیدن برای زیبایی و محبت او، باعث شده است که جان عاشقان در عذاب و تنش باشد و سرانجام، حالتی درمانده و ناتوان پیدا کرده‌اند که مانند عرقی که از بدن می‌گریزد، خونِ دلشان سفید و بی‌حال شده است.

هوش مصنوعی: من نامه‌ای می‌نوشتم که محتوایی نداشت، چرا که ناامیدی خیلی به من فشار آورده و باعث شده رنگ نامه‌ام به سفیدی بگراید.

هوش مصنوعی: انتظار و امید به پایان می‌رسد و در نهایت به هدفی می‌رسد. من، بیدل، از چشمانم که همیشه پر از اشک و احساسات است، راهی را می‌بینم که به سرزمین آرامش و روشنی می‌رسد.