غزل شمارهٔ ۱۹۷۳

هوش مصنوعی: من هنوز نتوانسته‌ام کتاب آرزوهایم را با صفحه‌ای جدید باز کنم و همچون دل‌های غمگین، خطوطی از آن را با اشک و خون خود رنگین کرده‌ام.

هوش مصنوعی: موج به خاطر محیطی که در آن قرار دارد نمی‌تواند به درک عمیق‌تری برسد و از خودم آنقدر غرق شده‌ام که نتوانسته‌ام قدر خودم را بدانم.

هوش مصنوعی: من با وجود بی‌رمق بودن، در حال نشئه و سرخوشی هستم، اما تمام دنیا تصاویری از من را به نمایش گذاشته‌اند در حالی که من هنوز خودم را نشان نداده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر نور فطرت من به درستی جلوه‌گری کند، با روشنی‌اش می‌تواند سایه‌های تاریکی‌ام را از بین ببرد.

هوش مصنوعی: من به خاطر دل‌باختگی‌ام به دامن گلی که حسرتش به من رنگ باخته است، هر بار که دستانم را به هم می‌زنم، احساس درد و تاسف می‌کنم.

هوش مصنوعی: در نبودن و عدم، من هم در نقش هستی هستم. وجود من مثل خاکی است که در حال آوارگی و بی‌جا شدن است. نمی‌دانم تا کجا می‌تواند گرد و غبار هوا را تحمل کند و در کجا اقامت خواهد گزید. من خسته و فرسوده شده‌ام.

هوش مصنوعی: ای کاش به من کمک کنی، چرا که این همه زحمت کشیدن بی‌فایده است و من از اینکه نتوانسته‌ام به درستی عمل کنم، شرمنده و عذاب‌کشیده‌ام.

هوش مصنوعی: من نه به دنیا وابسته‌ام و نه به آخرت. ادامه دادن به تلاش در این شرایط، مثل امیدواری در بی‌نتیجه‌گی است.

هوش مصنوعی: به قدری در آرزوی زیبایی و کمال هستم که با وجود این‌که صدها چشم به من نگاه می‌کنند، اما هنوز یک پلک خواب‌آلود ندارم.

هوش مصنوعی: نقد و ارزیابی هر چیزی به وفور و فراوانی آن بستگی دارد. اگر به نداشته‌ها و کاستی‌های خودم واقف نباشم و چیزی به خودم اضافه نکرده باشم، باید بر خودم افسوس بخورم.

هوش مصنوعی: از من که به شدت خسته و غمگینم، انتظار نداشته باشی که دوباره جان بگیرم و شورو نشاطی داشته باشم. در وضعیت فعلی‌ام، فقط آرامش و سکون را می‌خواهم و دیگر نیازی به شعله‌های جوانی ندارم.