غزل شمارهٔ ۸۸۲

هوش مصنوعی: تو بی‌مغزی و فقط در حال بحث کردن درباره‌ی موضوعاتی بی‌ارزش هستی. ای پنبه! این بحث‌های بی‌فایده را کنار بگذار و به آتش درون خودت بپرداز.

هوش مصنوعی: این همه شوری که من و تو داریم، نتیجه یک نفس و یک احساس مشترک است. چقدر بحث و جدل در این زمینه وجود دارد که مثل بقالی است که اجناسش را چیده است.

هوش مصنوعی: با جرأت و شجاعت، کاری می‌کنی که باعث پشیمانی‌ات می‌شود. ای کسانی که آگاهید، این بحث درباره دود و مشکلاتش، فایده‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: در غفلت از کمالات و زیبایی‌ها، هیچ شور و هیجانی وجود ندارد و در فصل خزان، بلبل نمی‌تواند در باغ گل آواز بخواند.

هوش مصنوعی: از مدرسه بیرون برو و منتظر نمان. به ناگاه، مشکلی پیش می‌آید که تو را در وسط بحث و گفتگو قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: اگر انصاف را به کار بگیریم، در نسخهٔ مرگ نوشته شده است که علم فنا وجود ندارد و این موضوع همچنان در حال مطرح شدن است.

هوش مصنوعی: از ناتوانی من، دشمنانم به شدت عذاب می‌کشند. چگونه می‌توانم با آب، آتش سوزنده‌ام را خاموش کنم؟

هوش مصنوعی: در این جمع به هر سو صدا و هیاهو وجود دارد و هر لحظه بر شدت این صداها افزوده می‌شود. اینجا فضای بحث و گفتگو بسیار تند و حساس است، به گونه‌ای که هر کلمه و حرف ممکن است تاثیر عمیقی بگذارد.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که در چشمان خیره‌ات، آتش عشق و دیوانگی من در حال شعله‌ور شدن است و این مسئله به معما و پرسش تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: در میدان عقل و دانش، وقتی که خون و شور و هیجان بر پا می‌شود، هنوز درنگ نکن و بحث را ادامه بده تا رنگ و رویه‌اش عوض نشود.

هوش مصنوعی: اگر سکوت تو به عنوان یک درس باشد، هیچ‌کس از مردم زمان نمی‌تواند به تو چیزی بیاموزد.