غزل شمارهٔ ۳۹۸

هوش مصنوعی: به خاطر شدت ناامیدی و شکست‌های پی‌درپی‌ام، همه چیزم به آتش کشیده شده است. حتی سنگی که نگین زیبایی دارد، به خاطر آتش درونم، حالت سوختگی به خود گرفته است.

هوش مصنوعی: دوستی و محبت به فقر، شوق به ثروت را از من گرفته و افکارم را در این خرابه به خیال خانه‌ای سوخته مشغول کرده است.

هوش مصنوعی: شعله‌ای که تیره و ناپاک بود، تبدیل به خاکستر نشد و گرداگرد من می‌چرخید و صد کاربرد از جامه‌های احرام سوخت.

هوش مصنوعی: عشق و آرزوی خوشی‌های بهشتی، نوعی درد و درگیری است. در این میان، من در حالت بال‌های طاووس به سر می‌برم، اما به زیبایی و شوقی که دارم، در دام نابودی می‌سوزم.

هوش مصنوعی: ای کاش از همان ابتدای ورود به ماموریت، به اسرار این موضوع پی می‌بردم. در حالی که در روح و جسم من ناله‌هایی وجود دارد که تلاش می‌کنند آثار منفی و بدی را از بین ببرند.

هوش مصنوعی: چشمان من که از دیدن تو محرومند، تنها نشانه‌ای از ناامیدی هستند و فقط همین. درد بی‌مغزی و بی‌حالی‌ام مانند آتش سوزاننده‌ای در پرده زیبای بادام به من آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: بازی‌های سرکش و بی‌پناهی‌های ناشی از هوس به حدی رسیده که حالا دیگر باید به گمان ناکامی و سوختن مانند نفس، تن دهم.

هوش مصنوعی: عمر پر از ترس و وحشت است و آوازهای ازل (آغاز) به من یاد ندادند که چطور باید با آرامش و گرمی با پیام‌آوران رفتار کنم، زیرا پیام آن‌ها برایم به مانند جواهر در حال سوختن است.

هوش مصنوعی: هیچ چیز در خواسته‌هایم به ثمر نرسید و احساس ناتوانی در پرواز زندگی، شعله‌ی ناامیدی‌ام را سوزانده و قلبم را خاکستر کرده است.

هوش مصنوعی: ای آتش شعله‌ور، تلاش کن که بیشتر از این داغ رنج و غم به خاطر تو نتوانم تحمل کنم و از این درد و سوزش آرامی نیابم.

هوش مصنوعی: در اینجا بیان می‌شود که احساس ناامیدی و ضعف می‌تواند با یک نیروی مثبت و معنوی از بین برود. کسی که صبح با عطسه‌ای که شبیه آتش زدن در شب است، نشان می‌دهد که شاید چیزی در درونش مشتعل شده و امید جدیدی را به وجود آورده است. به نوعی، این پیام حاکی از قدرت تغییر و تجدید حیات در دل ناامیدی است.

هوش مصنوعی: بیدل می‌گوید که شعله‌های آتش ما در واقع یک نشانه و درس عبرتی است، چرا که شروعی که ما داریم هیچ‌گاه به پایان خوشی نمی‌رسد و در کنار آن سوختن را به همراه دارد.