غزل شمارهٔ ۴۷

هوش مصنوعی: در جهانی که هیچ رنگ و زیور ظاهری نداشت، ما هرچه که بودیم، او (عشق یا محبوب) خود را به ما نشان داد.

هوش مصنوعی: معنای ما مانند آینه‌ای است که رنگ به خود گرفته، زیرا توجه خورشید به ما باعث شده که این زنگار از ما برداشته شود.

هوش مصنوعی: فطرت و طبیعت اصلی ما به مانند پرنده‌ای است که در قید و بندها آزاد می‌شود و فضل و مهربانی او ما را از همه محدودیت‌ها رها می‌سازد.

هوش مصنوعی: ما به قدری از خودمان خالی شدیم که به هیچ تبدیل شدیم، اما این خالی شدن باعث شد که چیزی بیشتر از خودمان به ما اضافه شود.