غزل شمارهٔ ۱۷۱۶

هوش مصنوعی: آرزوها و خواسته‌های بی‌پایان را کنار بگذار که نمی‌توانی با خیال‌پردازی به جایی برسی.

هوش مصنوعی: هر جا که تو حضور داری، هرج و مرج و بی نظمی برقرار است. از خودت فاصله بگیر و طرحی نو برای دنیا به وجود بیاور.

هوش مصنوعی: شور و هیجانی که از عمق این پرده شنیدی، حرف‌های بی‌صدا را به گوش کسانی که نمی‌شنوند برسان.

هوش مصنوعی: به عیوب و هنرهای مردم فکر نکن، بلکه به خودت برس و حجاب و حریم خود را حفظ کن.

هوش مصنوعی: اگر در دنیا اختلاف و نزاع باشد، هیچ تفاوتی میان آن و آتش یاقوتی نیست که به درون آب گوهر بیفتد. یعنی این دو وضعیت هر دو باعث اندوه و ناامیدی می‌شوند.

هوش مصنوعی: این مکان جایی است که ابروهای هلالی به ما اشاره می‌کنند. در اینجا، تو باید سپرت را به دم تیغ بدهی و خود را آماده کن.

هوش مصنوعی: عمر کوتاه باعث شده که غبار نفس من تحت تأثیر سرنوشت یا تقدیر، پوشش و ظاهری پیدا کند که مانند ردایی بر دوش صبح می‌افتم.

هوش مصنوعی: اگر از تو درباره من بپرسند که گم شده‌ام، یک مشت خاک بردار و آن را به چشمانشان بپاش.

هوش مصنوعی: شیرینی جان من نیست، چون که همچون شمعی می‌سوزم. ای سپیده دم، لبخندی از نمک بر روی شکر بزن.

هوش مصنوعی: این دل، جایی برای دقت و تامل در امور عشق و عواطف است و نمی‌تواند محل ورود کسانی باشد که به ما نامحرم هستند. بهتر است که از خود و احساساتت دور شوی و اجازه ندهی دخل و تصرفی در این فضا داشته باشند.

هوش مصنوعی: ما به حقیقت و عمق موضوع نرسیدیم، اما اگر تو فرصتی داری، می‌توانی با تلاش و کوشش به آن دست یابی.

هوش مصنوعی: از کسی درباره مشکل بی‌خانمانی و آوارگی‌اش پرسیدم. او پاسخ داد که بهتر است از آن خانه‌ای که او را بیرون کرده است، نپرسم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به حقیقت من پی ببری و مرا بشناسی، باید به عمق وجودم نگاه کنی، زیرا من به گونه‌ای هستم که دیگران نمی‌توانند تفاوتی میان من و تو قائل شوند.