غزل شمارهٔ ۲۲۰۰

هوش مصنوعی: به دلیل ضعفی که دارم، در هر جا دیر به مقصد می‌رسم، تا جایی که همچون شمعی در انتهای شب به تدریج نزدیک می‌شوم.

هوش مصنوعی: افکار و تمایلات گوناگون از هر طرف دل را آزار می‌دهند و در دنیای خیالات خود به سختی می‌توانم به جایی برسم.

هوش مصنوعی: بر روی طرح‌های پای شمع، خیال حنا نداشته باش. من با رنگ‌های شکسته به تصویر می‌آیم.

هوش مصنوعی: صبح با رنگ‌های زیبا و نابش، نشانه‌ای از گذرای دنیا و فناست. من در حال حرکت به سوی آنچه که ادراک می‌کنم هستم، تا به جایی برسم که به ساختن و بهبود فضا کمک کنم.

هوش مصنوعی: هرگز از خواسته‌های بی‌پایان و حرص و طمع دور نمی‌شوم و مثل بچه‌ای که به دنبال شیر است، به جستجویِ لذت و خواسته‌هایم ادامه می‌دهم، حتی اگر شکست‌ها یا مشکلاتی را تجربه کرده باشم.

هوش مصنوعی: اجازه بده تا مانند سپیده‌دم، فرصتی را ترتیب دهم که به آرامی به سوی هدفم برسم، و از دور به زیبایی و تازگی زندگی نفسی تازه کنم.

هوش مصنوعی: خواب مرگ داستان وجود را شنیده و من از این بهانه خوشحالم که به تعبیر و حقیقت می‌رسم.

هوش مصنوعی: من به مانند شمعی هستم که بهار مرا شکل داده است و از هر نگاه دیگران به من، به جلوه‌های مختلفی شبیه گل تغییر می‌کنم.

هوش مصنوعی: از نارسایی و بی‌تجربگی من سوال نکن، چرا که تا زمانی که به کمال برسم، ممکن است هنوز زمان زیادی بگذرد و به نتیجه نرسم.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به آرامش در جنون من، کار آسانی نیست. مثل ناله‌ای که به تدریج به زنجیر تبدیل می‌شود، من نیز به این وضع گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: ای کسی که قامتت خمیده است و دو قدم استراحت کرده‌ای، من هم می‌خواهم به تو بگویم که به محض اینکه پیر شدم، به تو می‌رسم.

هوش مصنوعی: هرگاه که فرصت از دو جهان جدا شود و ارتباطم با دیگران قطع گردد، در هر جایی که باشم، با تندی و شدت عمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: بیدل می‌گوید که آنچه از او باقی مانده، فقط این است که گاهی اوقات صدای سخن ناپسند را می‌شنود و به آن واکنش نشان می‌دهد.