غزل شمارهٔ ۱۲۱۳

هوش مصنوعی: صدای بی‌فایده و نالان، نشانه‌ای است از جهل و نادانی، در حالی که نوشتن و خلق آثار باارزش، به تلاش و زحمت نیاز دارد و از عرق‌ریزی و کوشش حاصل می‌شود.

هوش مصنوعی: با احترام رفتار کن، زیرا در جمع افراد فرهیخته، ادعای نادرستت را به عنوان فکر صحیح نشان نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: پرنده‌های عاشق را داستان نگویید، زیرا در مدرسه عشق، کتاب گل پر از پروانه است.

هوش مصنوعی: هرجا که ویژگی‌های مثبت و غیرت حسن بر گرد هم آمده، حیا و شرم از کسانی که در آینه به خود نگاه می‌کنند، وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر در قناعت اصرار و پایداری نکنیم، مانند حبابی که می‌ترکد، از احساس رضایت و خرسندی هم چیزی نخواهیم داشت و این باعث سستی و بی‌حالی ما خواهد شد.

هوش مصنوعی: گرسنگی و خواهش‌های نفسانی همیشه در دل‌ها به ما فشار می‌آورند و صدای زندگی بر اساس قوانین طبیعی استوار است.

هوش مصنوعی: خون ما ارزشمند است و باید به خاطر آن سر فرود آوریم، مانند اینکه چتری بر سر ماست که از پر طاووس سپیده‌دم به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: حتی سنگ‌ها نیز در دستان بچه‌ها آرامش ندارند، حالا تصور کنید چقدر دور مجنون ناپایدار و بی‌ثبات است.

هوش مصنوعی: دستی از مهربانی و سخاوت در سراسر جهان برپا شده است؛ اکنون نان نیازمندان دیگر پشت در و بر روی سفره‌ها است.

هوش مصنوعی: بیدل می‌گوید که از مردم این دنیا فریب زیبایی و نقش و نگار چهره‌هایشان را نخور، زیرا به راستی زیبایی این افراد حقیقی و واقعی است.