غزل شمارهٔ ۳۷۱

هوش مصنوعی: چشم‌ها به خاطر شرم و حیا باید پوشیده شود، به خصوص برای افرادی که دارای بصیرت و وقار هستند.

هوش مصنوعی: حیرت و شگفتی من از خودم در چشمانم پنهان است و بر چهره‌ام که به رنگی خاص درآمده، نشانی از هجوم پاکی و صفا وجود دارد.

هوش مصنوعی: بوی گل و برگ‌های آن، راز زیبایی و عشق را بدون هیچ پوششی از چهره‌ات به ما می‌نمایاند.

هوش مصنوعی: هر بار که به نوشته‌های تو نگاه می‌کنم، از هوش و حواسم دور می‌شوم. نمی‌دانم که این ناشی از غبار نگاه توست یا اینکه مانند یک نقاب است که مرا مست و گیج کرده.

هوش مصنوعی: زندگی تنها به معنای خجالت است، مانند عرقی که بر بدن می‌نشیند. بهترین حالت آن است که مانند شبنمی ظریف در برابر جهان پنهان شوم.

هوش مصنوعی: از شرم کارهای زشت و رسواکننده‌ای که انجام داده‌ایم، بر چهره‌مان غبار سیاه نشسته است و به خاطر آن، باید از دست دعا و نیایش، روی خود را بپوشانیم.

هوش مصنوعی: تو بینشی و کسی نمی‌تواند درک کند که جلوه تو چگونه است، زیرا حقیقت فهم ما را تحت نقابی پنهان کرده است.

هوش مصنوعی: اگر از دور به کسی ادب و آموزه‌های نزدیک بودن را نمی‌توانی بپرسی، بهتر است که با دیگران خود را به نمایش نگذاری؛ زیرا تنها با کسانی که به خوبی می‌شناسی، می‌توانی خود واقعی‌ات را نشان دهی.

هوش مصنوعی: معنی واقعی فراتر از کلمات است و این به این معناست که ملاقات دل و چشم با یک پرده تیره و پنهان شده است.

هوش مصنوعی: اگر بوی گل از برگ گل به مشام برسد، شوق و هیجان از خواب بیدار می‌شود و فعالیت می‌کند.

هوش مصنوعی: در پیوند و ارتباطی که داریم، به خاطر زیبایی و دلربایی چشمانت، حالت ما مانند حبابی است که از سر تا پا در زیر پوشش و نقابی پنهان است.