غزل شمارهٔ ۸۹۳

هوش مصنوعی: وجود من و جسم من و نفس من و ماندگاری من هیچ است. ای هستی! تو مایه شرم عدمی، تا کجا می‌خواهی به بی‌محتوایی ادامه دهی؟

هوش مصنوعی: دیدی که نابودی وجود دارد و زمانه درد و رنج را به وجود می‌آورد، با اینکه همواره درس عبرت برای تو وجود دارد، اما هنوز هم از تو شرمی نمی‌آید.

هوش مصنوعی: آینده‌ی خیالات چقدر جنون‌آمیز بود، اما ما رفتیم و هیچ نگاهی به گذشته نکردیم.

هوش مصنوعی: آیینه‌ای که نشان‌دهنده‌ی امکان‌هاست، در دنیای پر از آرزوها و خیال‌ها نمی‌تواند زنگار و کدری به خود بگیرد و همیشه درخشان و پاک باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: هشدار بده که از فریب و ترفندهای اقبال دوری کنی؛ چون جز به دست خودت هیچ چیز نمی‌تواند تو را از بند رهایی بخشد.

هوش مصنوعی: در این دنیا، چهره‌هایی وجود دارند که مانند مرد و زن در حال بازی هستند و در واقعیت تنها نقش‌هایی را ایفا می‌کنند، مشابهی به کارهای خواجه‌سراها.

هوش مصنوعی: هرچند که بر این سفره‌ی خوشمزه نشسته‌ایم و از نعمت‌های آن بهره‌مند شده‌ایم، اما تنها حسرت و حرص داریم و چیزی واقعی به دست نیاورده‌ایم؛ مانند گدایی که تنها یک کاسه خالی در دست دارد.

هوش مصنوعی: چقدر دیگر باید منتظر بمانیم تا آسمان برای برطرف کردن عریانی ما چاره‌ای بیاندیشد، در حالی که آن تنها چیزی که داریم همین لباس کهنه است؟

هوش مصنوعی: در زندگی، ما در حال سپری کردن مسیری هستیم که نه به جایی می‌رسد و نه هدفی دارد. این گروهی که در سفرند، تنها در حال تحمل زحمت‌های بی‌فایده‌ای هستند.

هوش مصنوعی: اگر بیدل اینگونه است و ریشه و جوانب کمال تو را بررسی کرده، به این نتیجه می‌رسد که معانی نادرست و افکار ناپخته هیچ ارزشی ندارند.