غزل شمارهٔ ۲۲۹۱

هوش مصنوعی: سال‌هاست که بخاطر ادب و وقار، هیچ‌گاه در دامن خودم تردید و لغزشی احساس نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: من به قدری از شیرینی و خوشی غرق شدم که مانند بندهای نیشکر، چنان در دامنم پیچید و جمع شد.

هوش مصنوعی: تا وقتی عرق و زحمت وجود دارد، نیازی به اشک نیست، زیرا چهره شرم‌زده‌ها با اشک و نگاه‌های نم‌دار در دامن من می‌آید.

هوش مصنوعی: بر تن خود حس وحشتی سنگین دارم که مانند دامنی مچ پاهای من را محکم می‌فشارد و نمی‌گذارد راحت حرکت کنم.

هوش مصنوعی: در حالی که غافل بودم، ناگهان مشکلات و بحران‌ها سر برآورده و تمام دشت‌ها و درختان را در محاصره خود گرفته بودند. من هم در این وضعیت، در آغوش این خطرات قرار گرفتم.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم در پرواز ناشناسی بیشتر از این پیش بروم، زیرا از خجالت، پرنده‌ای با بال و پر خود بر دامنم ریخته است.

هوش مصنوعی: وحشت من از کم‌فکری‌هایم را نپرس، زیرا آنقدر که از درد و رنج‌هایم چیده‌ام، هیچ نشانی در زندگی‌ام باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: عشق از جادوی نفس من دور است و مرا آگاه نکرد. این خار غم، بی‌خبر از حال من، به دامن من چنگ انداخته است.

هوش مصنوعی: به آسمان گفتم که در مسیر ناامیدی‌ام حرکت نمی‌کند. آسمان گفت من هم مانند تو در این سفر سردرگم هستم و هنوز در دامن خود درنگ کرده‌ام.

هوش مصنوعی: حالت و وضع من مانند یک مجنون است؛ به طوری که وقتی به فکر و خیال می‌روم، گویی شبی در دامنم کنجکاوی و زیبایی نهفته است که به من آرامش می‌دهد.