غزل شمارهٔ ۱۷۷۸

هوش مصنوعی: خطی که به رنگ مشکی است، نشانگر غنچه‌ای است که جانش در دوران یتیمی و خشکی پرورش یافته، و همانند آب، گوهر ارزشمندش را پنهان کرده است.

هوش مصنوعی: اگر به شوخی، تصویر تو در آینه ظاهر شود، آینه به حالت تپش در می‌آید و رنگ موج دریا را به خود می‌گیرد.

هوش مصنوعی: هر کسی که از صدای دلنشین موسیقی زندگی آگاهی دارد، تنها با کنترل نفس خود در جشن قلب نوازنده می‌تواند حضور داشته باشد.

هوش مصنوعی: دل هر انسانی یک عالم خاص و بزرگ دارد. اگر به عمق این دل نفوذ کنی، مانند آن است که به سرزمین قیامت وارد شده‌ای و صفحه‌ای از دفتر نوشته‌های او را می‌بینی.

هوش مصنوعی: هواپیماهای بی‌هدف در دشت عشق، در حال چرخش هستند و دنیای اطرافشان را به هم می‌زنند.

هوش مصنوعی: من مدت‌هاست که در حال ناله و زاری هستم، اما کسی متوجه نشده است که این ناله‌ها به چه موضوعی تعلق دارند. افسوس بر حال کسی که تنها دلش بستر و محل آرامش اوست و غیر از آن چیزی ندارد.

هوش مصنوعی: تلاش‌های من به آرامی نمی‌تواند با احساسات شدیدی که در من وجود دارد، مقابله کند. خواب من مانند غنچه‌ای است که از تشک خوابم می‌روید و شکوفا می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر کودکانه‌ای ادعای کمال و بزرگی کند، باید آرام و متین باشی، چون آن ادعاها در نهایت تنها به مانند اشک‌هایی خواهند بود که در آخرین لحظات خودشان را نشان می‌دهند و زود از بین می‌روند.

هوش مصنوعی: برای ایجاد نوری از اعتبار، نمی‌توان به چیزهای بی‌نهایت تکیه کرد؛ آتش وجود ما پس از خاموشی و خاکستر شدن همچنان شعله‌ور می‌باشد.

هوش مصنوعی: تو نیازی نداری که فقط به خاطر نقاط ضعف دوستانت، درباره آن‌ها صحبت کنی؛ می‌توانی پیش هر کس که می‌خواهی مطلبی را بیان کنی.

هوش مصنوعی: عظمت و بزرگی ما به خاطر ناتوانی‌مان گل کرده است، به طوری که حتی سایه هم در زمانی دیگر به خورشید می‌رسد.

هوش مصنوعی: تیغی که خطرناک و مرگبار به نظر می‌رسد، بیدل، نشانه‌ای از مسیری پرخطر و پرچالش در دنیای جنون و آرزوی غیرممکن است. تا زمانی که نتوانی از خطرها و چالش‌های بزرگ عبور کنی، به هیچ وجه امکان ندارد که به سادگی از این مسیر عبور کنی.