غزل شمارهٔ ۲

هوش مصنوعی: اگر در باغ، زیبایی قد بلند تو جلوه کند، پیکرِ سرو در برابر تو شرمنده خواهد شد، مانند موجی که از خمار می در مینا نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر چشمان مست تو نگاهی جذاب و دلربا داشته باشند، این عشق و مستی به قدری عمیق است که بر روی آیینه، مانند امواج شراب، نقش و نگاری زیبایی بر جا می‌گذارد.

هوش مصنوعی: کودک دیوانگی‌ام اجازه نمی‌دهد تا نکات گرانبهایی از فلسفه و واقعیت‌های زندگی را درک کنم. اگر بتوانم عمیق‌تر از ظواهر و سطحی‌نگری بیاموزم، می‌توانم مانند فلاطون به دانشی عمیق دست پیدا کنم.

هوش مصنوعی: به هیچ وجه از زندگی و سرنوشت‌مان بهره‌ای از سربلندی نمی‌بریم، جز اینکه بعد از مرگ‌مان، نسیمی غبار وجود ما را به آسمان ببرد.

هوش مصنوعی: نه در شب ما خبری از صبح نویدبخش است و نه در صبح ما گل زیبا و تازه‌ای وجود دارد. آنچه که به دست آورده‌ایم فقط ناامیدی است و غبار دنیا بر سری که باید به آخرت برسانیم نشسته است.

هوش مصنوعی: بی‌توجه و بدون درنگ از کنارم گذشتی، اما اگر دل‌تپیدن من را ندیدی، ناله‌های ما به گونه‌ای بود که شنیدن آن‌ها ممکن بود.

هوش مصنوعی: از دنیای رازآلود این مکتب، و از الگوی رنگین این بهشت، هیچ تصویری غیر از غبار وجود پرندهٔ افسانه‌ای نیفتاده است.

هوش مصنوعی: با نمایان شدن نخستین شکل تو، دل‌ها از صبر گریختند و طاقت فرسوده شد. آیا آینه‌ای هست که غبار شگفتی را در این تماشا جمع‌آوری کند؟

هوش مصنوعی: اگر دور جام چشم تو القا کند که من شراب‌فروش هستم، نفس من به رنگ کمند تو در گلوی مینا گرفتار می‌شود و به تلاطم می‌افتد.

هوش مصنوعی: به عطر ریحان و بوی خوش تو، به خودم حساس شده‌ام و مانند سنبل، از هر برگ گل احساس می‌کنم. نمی‌توانم مانند پرنده‌ای با رنگ‌های متفاوت، خود را بروز دهم و احساس آزادی کنم.

هوش مصنوعی: هر جا که زیبایی و ناز ظاهر شود، کمبود نیاز و خواسته هم نیست. تو با زیبایی و ناز خود می‌روی و در عین حال بی‌توجهی‌های زیادی وجود دارد، و من با نگاه امیدوار و در دل هزار آرزو به تو می‌نگرم.

هوش مصنوعی: به لطف زیبایی او، بهار عاشقی آغاز می‌شود و با جادوئی که در زیبایی‌اش نهفته است، رنگ رگ‌های زمرّد به رنگ لعل تبدیل می‌گردد.