غزل شمارهٔ ۱۹۶۴

هوش مصنوعی: من با هیچ‌کس از رازها و داستان‌های خود صحبت نکرده‌ام، بلکه همه آن‌ها را در دل خود نگه داشته‌ام و در واقع چیزی را نگفته‌ام.

هوش مصنوعی: از نوری که در دل پنهان و همیشه پایدار است، با وجود اینکه خورشید هم بسیار روشن است، چیزی نگفته‌ام.

هوش مصنوعی: این دشت و منطقه به زیبایی و شگفتی غنای خود پی‌برده‌اند و به نوعی خواب‌آلودگی دچار شده‌اند. رازهای زندگی را در درون خود پنهان کرده‌ام و هنوز آن‌ها را بیان نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: گل‌ها با شادی و بازیگوشی لباس خود را پاره کرده‌اند، اما من هنوز چیزی از زبان تو به باغ و گلستان نگفته‌ام.

هوش مصنوعی: موسی اگر جمله «منم خدا» را شنیده باشد، این سخن را از خود شنیده است و نه از کسی دیگر. این جمله را به کسی غیر از خودش نگفته است.

هوش مصنوعی: آن نفخه‌ای که عیسی با آن به پرواز درآمد، بوی خاصی داشت و این معنا بدون گفتن واضح است.

هوش مصنوعی: آنچه که به درک تو رسیده، آن را پنهان نگه‌دار و خود را نمایان نکن که هرگز نگفته‌ام باید زیورهای خود را بپوشی.

هوش مصنوعی: نخل غرور نیازی به بید ندارد، زیرا با هر فردی که ملاقات کند، این خمیدگی گردن را نشان نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: در ذهن و خیال من، شکل و محتوای آهنگ‌ها وجود دارد. ای شیخ، آنچه را که می‌شنوی، به کسی نگفته‌ام.

هوش مصنوعی: هر جا که آثار بندگی و خداوندی به وضوح دیده می‌شود، جز در موردی که به خیال و توهم مربوط می‌شود، چیزی نگفته‌ام.

هوش مصنوعی: بی‌نیازی خود را بیان کردن کار آسانی نیست، هرچند که در کلام خود بسیار سخن گفته‌ام، اما در واقع هنوز چیزهایی هست که به راحتی بیان نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: این جمع هنوز از حقیقت و واقعیت بی‌خبر است. من گفتار خود را مانند زبانی از شمع بیان نکرده‌ام و همچنان روشنایی آن را نرسانده‌ام.

هوش مصنوعی: داستان عشق و اسرار آن شبیه به نغمه‌ای است که جنون را به تن می‌زند؛ هرچند من هیچ‌گاه به طور صریح درباره‌اش سخن نگفته‌ام.

هوش مصنوعی: این ما و من که در شش سمت، گرفتار آشو بیه‌هایی هستیم، اگر تو درباره‌اش چیزی گفته‌ای، من هم در این مورد چیزی نمی‌گویم.