غزل شمارهٔ ۲۰۴۷

هوش مصنوعی: از این حسرت قفس، هرگز این را نخواهید پسندید که من آزاد هستم، زیرا آن صیاد دلپسند به فریاد من توجه دارد.

هوش مصنوعی: اندیشه‌ی بی‌فایده تنها وقت را تلف می‌کند و ذهن من که در تلاش برای بهبود است، همچون شهری پر از غم و اندوه است. خانه‌ی وجود من در حال ویرانی است و پایه‌هایم سست و خراب شده‌اند.

هوش مصنوعی: شوق و هیجان من به حدی است که آرامش را از دست داده‌ام. نیازی نیست از من بپرسی، چرا که حتی اگر به خاک تبدیل شوم، باز هم در آغوش تو باقی خواهم ماند.

هوش مصنوعی: عطر گل در زمانی که غنچه جدا می‌شود، باعث شادی و نشاط می‌شود، همان‌گونه که محبت به دل انسان می‌بالد و این احساس شبیه به آهی است که از دل برمی‌آید وقتی کسی را از دست می‌دهیم.

هوش مصنوعی: به خاطر یاد تو، هوای دنیا برایم بسیار گرم و دلگیر شده است. احساس می‌کنم که عرق بر پیشانی‌ام نشسته و اشک‌هایم مانند آتش به درونم می‌سوزد.

هوش مصنوعی: من از حال و روز خود بی‌خبرم، اما در دشت آرزوی تو دلی سرگشته دارم که به من یادآوری می‌کند.

هوش مصنوعی: غبار بی‌پناهی من، نشان از امیدی دارد که نمی‌تواند از دامنت جدا شود و به زندگی و رونق من کمک کند.

هوش مصنوعی: امید افرادی که تلخکام هستند، یک طعم دلپذیر و شیرین دارد. در حالی که حسرت و آرزو در دل آنان مانند آبی شیرین شده برای فرهاد است.

هوش مصنوعی: از زمانی که مانند بلبل به پرواز درآمدم، احساس می‌کنم که از رسیدن به آرزوهایم محروم مانده‌ام. با وجود اینکه غرق در رنگ‌ها و زیبایی‌ها هستم، همچنان در حیرت و سردرگمی به سر می‌برم، گویی صیاد من همیشه در کمین است.

هوش مصنوعی: قفس از تمام جهات باز است، اما چرا من هنوز احساس وحشت می‌کنم؟ من و آن کسی که بی‌پر و بال است، نمی‌توانیم آزاد باشیم.

هوش مصنوعی: هر جا که می‌روی، عظمت و شکوه وجود من چون فرشی زیر پای تو فرود آمده است. بیدل (دل شیدا) از هستی به سوی عدم حرکت می‌کند، و در این میان، من به مانند سایه‌ای در کنار تو ایستاده‌ام.