غزل شمارهٔ ۲۲۲۳

هوش مصنوعی: نمی‌دانم صدای پای که به گوشم می‌رسد، اما این صدا به قدری مرا هیجان‌زده کرده که دیگر گوشم از تپش قلبم کر شده است.

هوش مصنوعی: من از درد و رنجی که در جهان وجود دارد، بی‌خبرم. حالا که این حالت به اوج رسیده است، مانند صدفی که در آب یک مروارید سنگین شده، به من گوش می‌دهد.

هوش مصنوعی: در باغی که تو در آن نیستی، از تنهایی و غم می‌لرزم و نگرانم که آواز بلبل باعث آتش‌سوزی در گوش من نشود.

هوش مصنوعی: از چشمانم اشک‌ها مانند غبار ریزش می‌کند و ناله‌ای دلنشین و دردناک سر می‌زنم؛ این حالت ناشی از احساسی است که از عمق قلبم به گوش‌هایم می‌رسد.

هوش مصنوعی: از پیام تو لذت دیدار در دل من زنده می‌شود، در حالی که چشمان منتظر پنهان بودند، ای کاش این صحبت‌ها در گوشم می‌پیچید.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه آهنگی در راه رفتنت وجود دارد که هر بار قدم‌هایت را بر فرش زمین نقش می‌زند و صدای آن در گوش من است.

هوش مصنوعی: هیچ تصوری در ذهنم نمی‌گنجد جز تو؛ اگر چشمانم چیزی را می‌بینند، آن تویی و اگر گوش‌هایم چیزی می‌شنوند، باز هم تو هستی.

هوش مصنوعی: من سکوت کرده‌ام، اما در دل خود صدای درد و رنجی وجود دارد که تنها گوش من قادر به درک آن است.

هوش مصنوعی: من در جایگاه مخفی راز تو نیستم، اما می‌دانم که حرفی به گوش من می‌رسد که مثل حلقه‌ای به دور آن می‌چرخد.

هوش مصنوعی: ای سخن‌سازان، مرا با توصیف دردها و مشکلاتی که باعث نگرانی می‌شوند، نرنجانید؛ زیرا من بیشتر به حرف‌هایی گوش می‌دهم که به نظر می‌رسد قابل شنیدن و درک نیستند.

هوش مصنوعی: اگر در گفتگو با من پرده‌پوشی یا ملاحظه‌ای صورت بگیرد، نمی‌توان به عمق بحث‌ها رسید و حقیقت را درک کرد.

هوش مصنوعی: ساز موسیقی بدل بزن و بدان که اینجا کمبودی از مشکلات وجود ندارد. دنیای ما داستان‌های مختلفی دارد و بیدل، هر اندازه که گوشم شنوا باشد.