غزل شمارهٔ ۱۸۹۵

هوش مصنوعی: ای مژدهٔ دیدار تو مانند عید خوش و مبارک است و برای چشمی که تو را می‌بیند، خیر و مبارکی به ارمغان می‌آورد.

هوش مصنوعی: من جانم را فدای تو کردم، اما نتوانستم به آستانت بیفتم. بخت من آنقدر بد بود که این سرنوشت را برایم رقم زد، ولی برای من مبارک باشد.

هوش مصنوعی: در بازی وفا، همین باختن بدشانسی بود و حریف که این موضوع را درک نکرد، باید خوشحال باشد.

هوش مصنوعی: هر سایه‌ای که ناپدید شد، به نورش راه پیدا کرد. رنگی که تغییر نکرد، خوش‌یمن است.

هوش مصنوعی: ای نادانان، فریب خوشبختی را نخورید، زیرا خوش شانسی همیشه پایدار نیست.

هوش مصنوعی: صبحی پر از شوق و زیبایی از باغ محبت به وجود آمده و آماده است. اگر بتوانی زخم‌های دردناک را تحمل کنی، آن را با خوشحالی بپذیر.

هوش مصنوعی: آشفتگی و بی‌نظمی موی سر من نمادی از آزادی و راحتی است، مانند سایه‌ای که این درخت بید برای مجنون من فراهم می‌کند.

هوش مصنوعی: در بالای سرم، هلال ابروی من به گونه‌ای راهنما شده که از هر طرف خبر برگزاری عید مبارک به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: دل راضی و خرسند به هر شکلی که باشد، عشق و شوقی در آن نهفته است. اثر تو بر دل ما مانند داغی است که همواره حضور دارد و یاد آن بهره‌ای است که شایسته جمشید است.

هوش مصنوعی: در عشق، غم و شادی به هم آمیخته‌اند. بیدل، در آن لحظه‌ای که از عشق می‌گرید، به سعادت دست می‌یابد و به همین دلیل خوشحال می‌شود. این حالت نشان‌دهنده توأمان بودن شادابی و غم در عشق است.