غزل شمارهٔ ۱۹۶۸

هوش مصنوعی: در تاریکی‌های بدنم، نور زندگی را گم کرده‌ام. آه از این یوسف که من در پیرهن خود پنهان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: یگانگی، از یاد دوگانگی که منجر به اندوه کثرت می‌شود، در سرزمین خودم رنج می‌کشم و به خاطر فکر غربت، وطن را گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من مانند قطره اشکی که از چشمانم بر زمین می‌ریزد، خودم را در ردی که از قدم‌هایم بر زمین می‌گذارم، گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: برای بیان درد و دل خود، باید به سخنان دیگران گوش دهم، زیرا من از ضعف و نیرو نداشتن، مانند نی، راهم را گم کرده‌ام و نمی‌توانم به درستی صحبت کنم.

هوش مصنوعی: در کنار من امواج دریا در حال خروش هستند، اما از من نپرس که درباره چه چیزهایی احساس سرگشتگی می‌کنم. چون چیزی که من واقعاً گم کرده‌ام، خود گم کرده بودن است.

هوش مصنوعی: اگر نبودن مانعی در میان باشد، زندگی خیالی نخواهد بود. من جهانی را در تصوری که از آن دارم، گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: پروردگارا، تا کجا گریبانم را از من می‌ربایی؟ مانند گلی که در اینجا هست، من یک دنیا از لباس‌های کهنه و گم‌شده دارم.

هوش مصنوعی: سال‌های زیادی گذشت و من مانند قلمی که در حال ناله‌کردن است، درگیر خودم هستم. همچنین، همچون رشته‌ای که در لباس گم شده، حس می‌کنم که وجودم در جایی گمشده است.

هوش مصنوعی: پرواز شوخ‌وخور من به زیبایی و لطافت بهاری شبیه است که گویی ناز و زیبایی‌اش متعلق به کیست. من همچون طاووسی هستم که پرهای خود را در چمن گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم به چه چیزی در جست‌وجو هستم، ولی می‌دانم که چیزی وجود دارد و من آن را گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: هیچ‌جا نشانه‌ای از عشق و احساساتی که از دست رفته پیدا نمی‌شود. من، مانند شمعی، در هر محفل و جمعی حضور دارم اما خودم را گم کرده‌ام و تنها نگاهی به اطراف می‌کنم.