غزل شمارهٔ ۱۸۵

هوش مصنوعی: آن پری می‌گفت که شب به فریاد ما خندیده است، ای فراموشی، شاید تو یاد ما را به فراموشی سپرده‌ای.

هوش مصنوعی: به طور مکرر و بی‌وقفه در جستجوی خواسته‌ها و آرزوهای خود کوشش کردیم، که در نتیجه، زندگی و سرنوشت ما در سایه و زیر بالای موجودی نامرئی و در دست شکارچیان قرار گرفت.

هوش مصنوعی: کوشش‌ها و تلاش‌هایی که برای رسیدن به اهداف و آرزوها انجام می‌شود، در نهایت به زیبایی و شور و شوق تعبیر می‌شود. با این حال، مانند قصه‌ی فرهاد، ممکن است این تلاش‌ها به هزینه‌ها و رنج‌های زیادی منجر شود.

هوش مصنوعی: گوش جهانی از نبودن چیزهای مهم کر شده و صدای ناهنجار ما را نمی‌شنود.

هوش مصنوعی: برای درک این بیت می‌توان گفت که باید چشم‌ها را بست و با شگفتی به زیبایی‌های حضور نگاهی انداخت؛ چرا که بهارش به‌گونه‌ای است که گل‌ها و غنچه‌ها به شادابی و خنده آمده‌اند و نشانه‌ای از زندگی و خلاقیت در جهان پدیدار شده است.

هوش مصنوعی: شمع‌وار سال‌هاست که با اشتیاق و محبت زندگی کرده‌ایم، اما در کنار ما هیچ‌کس جز خودمان نیست.

هوش مصنوعی: تصویر پرنده‌ای افسانه‌ای (عنقا) تا چه اندازه باید شرمنده باشد، با صدفی که رنگ قلم بهزاد ما (نقاش معروف) را گم کرده است.

هوش مصنوعی: در هیچ شرایطی نمی‌توان به قدم‌های سبک و زودگذر، اعتبار و مقام واقعی بخشید. حتی سایه‌ای که بر روی زمین می‌افتد، نتوانسته است بر اصول و ارکان ما تأثیر منفی بگذارد.

هوش مصنوعی: با وجود کثرت و تنوع، هر عددی که جدا از وحدت معمولی باشد، بی‌محتواست. در حالی که ما به یکایک این اعداد اشاره می‌کنیم، در حقیقت از میان صد هزار عددی که داریم، فقط به وحدت واقعی توجه داریم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس در سوزاندن شمع به ما رحم نکرد و از آغاز، ذات ما به حال ما اشک می‌ریزد.

هوش مصنوعی: حفظ کردن رازهای عشق کار ساده‌ای نیست. این عشق، تمام داشته‌های ما را ویران کرده و خانه‌امان را به نابودی کشانده است.