غزل شمارهٔ ۲۱۸۴

هوش مصنوعی: به دنبال لذت و خوشی در زندگی هستم، حتی اگر از عمرم چیزی نمانده باشد و مانند آتش که در آب خاموش می‌شود، آثارش را جستجو می‌کنم.

هوش مصنوعی: فرصت از دستم رفته و من به خیال خودم امیدوارم که بر اسب برق‌آسا و روشنایی دنیا سوار می‌شوم.

هوش مصنوعی: صبح سپری شده و شب فرا رسیده، بیا که دوباره مانند شمع، از ناامیدی عبور کرده و لحظه‌ی خوشی را غنیمت بشمارم.

هوش مصنوعی: به جایی می‌روم که اشتیاق و حرص در آنجا وجود دارد و زبانم از شرم و خجالت عرق می‌ریزد.

هوش مصنوعی: من به خاطر بوی لبانی که دوست دارم، در حال نابودی هستم. اما او به من می‌گوید: غمگین نباش، زیرا من تو را کنار خودم جای می‌دهم و از می خوشم می‌نوشم.

هوش مصنوعی: همین که در مکتب ادب یاد گرفته‌ام که نام محبوب را بر زبان نیاورم، برای من کافی است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که نفس به آخر برسد، از حقیقتی که در دل دارم مطمئن نیستم و نمی‌دانم آیا می‌توانم آنچه را که در دست دارم، نگه‌دارم یا نه.

هوش مصنوعی: من به سرعت در حال گذراندن عمرم هستم و این همه شتابی که دارم، به خاطر این است که دو روز دیگر هم مجبور هستم به همین شکل ادامه دهم.

هوش مصنوعی: من زندگی‌ام را بر پایه تجربیات گذشته‌ها ساخته‌ام، اما هنوز هم به دنبال شناخت خودم از گذشته‌ام هستم.

هوش مصنوعی: سواد نامه مانند صبحی است که هرگز پنهان نمی‌شود. نفسِ دو سطر مانند هوایی است که می‌خوانم و درک می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر مثل شمعِ بی‌دل باشم و هر بار که آسیب ببینم جانم را فدای عشق کنم، باز هم از زیر تیغی که بر گردن من است، رهایی نخواهم یافت.