غزل شمارهٔ ۳۸۸

هوش مصنوعی: از سکوت نپرسید و از سخنان بلبل، چون در منقار بلبل صد گل و غنچه نهفته است.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر یاد دوست ، داغ و متاثر است، مانند پرنده‌ای که در حال طراحی لانه‌ای در باغی پر از گل‌هاست.

هوش مصنوعی: کسی که در عشق به ادب و manners توجهی ندارد، در واقع به مانند کسی است که به گل بی‌احترامی می‌کند و زیبایی آن را نمی‌فهمد.

هوش مصنوعی: بی‌وجود محبوب، نشانه‌ی خالی بودن زندگی است، همان‌طور که در پاییز، پرنده‌ی خوشخوان در باغ نمی‌تواند به خوبی آواز بخواند.

هوش مصنوعی: کسی که در درد و رنج انتقاد و ظلم به سر می‌برد، نمی‌تواند آرامش را پیدا کند، حتی اگر از بالای درختان آواز پرنده‌ای خوش‌صدا را بشنود.

هوش مصنوعی: از دور بر حذر باشید که غیرت خوبان شما را به دردسر نیندازد، زیرا گل‌ها در کنار خود خارهایی دارند که می‌تواند به پرنده خوش‌نوایی که در پی آن‌هاست آسیب بزند.

هوش مصنوعی: آیین عاشق‌کشی، به چه رنگی باید نمایش داده شود، وقتی که زیبایی مانند گل، در قفس مانند یک بلبل زندانی نیست؟

هوش مصنوعی: عطر گل من از پشت دیوار، نغمه‌های آرزوی بلبل را به وجد می‌آورد و او را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: من هم مانند نی نیستم که بدون خواسته و حس، هر چیزی را بپذیرم؛ اما عشق، پروانه را از لذت و زیبا بودن دور کرده است و او دیگر به چیز دیگری نمی‌اندیشد، مانند بلبل که سرگرم آهنگش است.

هوش مصنوعی: شاید از کسانی که وفادار هستند، دردی نصیب من شود. دلم مانند دو نیمه شده که پرنده‌ای در کنار من آواز می‌خواند.

هوش مصنوعی: در کنار خواب گل، همه رنگ‌ها از هم پاشیده بود و آهی از اندوه، پرنده‌ای مست در انتظار سرنوشت خود به آرامی می‌نواخت.

هوش مصنوعی: بهار امسال هم برای عاشقان پر از حسرت و ناله است، مثل سال‌های گذشته، و همچنان که بلبلان می‌خوانند، این ایام هم خواهد گذشت.