غزل شمارهٔ ۲۲۱۰

هوش مصنوعی: من با تبر اشک، مرزهای غم را می‌شکافم و با قلم ناامیدی، نقشی بر دیوار زندگی می‌زنم.

هوش مصنوعی: من در این جمع احساس ناتوانی می‌کنم و نمی‌توانم مانند شمعی که نور می‌افشاند، جلب توجه کنم. از روی ضعف، نگاهی به دیگران می‌اندازم و تنها با مژه‌هایم می‌توانم ارتباط برقرار کنم.

هوش مصنوعی: حروف ابجد در واقع نشان‌دهنده‌ی دنیا و حقیقت وجود هستند، اما آنچه که از این حقیقت نمایان می‌شود، به نوعی رسوایی و برملا شدن رازهاست. من از میان سختی‌ها و چالش‌ها، حقیقت و خود را به نمایش می‌گذارم.

هوش مصنوعی: من به سراغ فراموشی می‌روم و احساسات و وضعیت زندگی‌ام را نادیده می‌گیرم، و تصاویری بی‌معنی از روزهای گذسته را از یاد می‌برم و به گوشه‌ای دور می‌سپارم.

هوش مصنوعی: هیچ کسی تاب و توان مقابله با قدرت‌های من را ندارد، زیرا من خودم بازویی ناتوان و ضعیف دارم که نمی‌توانم زورآزمایی کنم.

هوش مصنوعی: هر جزء از وجودم با شکست و ناپایداری رنگ و معنی می‌گیرد و من در این حال، جام افکار و اندیشه‌ام را از این دوست بی‌وفا می‌نوشم.

هوش مصنوعی: آیینه من از ماهیت خود تشکیل شده است و تصویر زیبایی را نشان می‌دهد. اکنون زمانی است که من زیبایی نازک و گمراه کننده چشمانم را می‌کشم و به آن می‌نگرم.

هوش مصنوعی: من مانند خاک در دل چرخه‌ای از بی‌تابی و آتش می‌گردم و هیچ‌کس نمی‌تواند بفهمد که چقدر به راحتی گریه می‌کنم.

هوش مصنوعی: مشت خون رنگ پریده‌ام به طرز جالبی افتاده است، مثل حنایی که به دستان و پاهای زیبایی‌ها می‌زنند.

هوش مصنوعی: با رحمتی که تو داری، من در کمال ذلت و سستی قرار دارم. مثل شمعی که روشن است و در حال ذوب شدن، من هم به خاطر عشق تو به شدت تحت فشارم و درد می‌کشم.

هوش مصنوعی: غم و غصه‌های من را نادیده نگیر، چون در دلم طوفانی از احساسات در حال شکل‌گیری است که مانند یک عاشق دیوانه در دل بیابان به تلاطم افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: سایهٔ درخت بید همیشه بر سر من باشد و از آن کاسته نشود، زیرا من از زیبایی‌اش و از هر آنچه که نمی‌توانم به دست بیاورم، انتقام می‌کشم.

هوش مصنوعی: در آشفته‌گی و شرم، از اتهاماتی که به من می‌زنند ناراحتم، چرا که هنوز نمی‌توانم خود را مثل صحرا پاک و بی‌گناه نشان دهم.

هوش مصنوعی: من در پرده‌نشینی‌ام، به طرز عجیبی دلم گرفته و بارها به خاطر احساس عریانی و بی‌پناهی، بار گران زندگی را روی دوش خود حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر جا که حقیقت و معنای عمیق وجود پیدا کند، من نیز خودم را به نمایش می‌گذارم و به آن حقایق اشاره می‌کنم.