غزل شمارهٔ ۲۳۱۶

هوش مصنوعی: تا وقتی که آرزوی رسیدن به او در دل دارم، تمام مکان‌ها برایم همچون زخم‌های آبدار و ناراحت‌کننده شده‌اند که زندگی را به زحمت می‌اندازند.

هوش مصنوعی: من مهمان خوشحالی هستم، اما چه فایده که مانند شمع فقط در کنار خودم می‌سوزم و هیچ چیز دیگری ندارم.

هوش مصنوعی: در دنیای موجود، ما تنها یک نفس بیشتر نداریم و نمی‌دانیم که تا چه زمانی می‌توانیم در این قفس زندگی کنیم.

هوش مصنوعی: به راحتی می‌توان فهمید که از پرواز، نشانه‌هایی برجای می‌ماند. کاش سر خم کردن در سجده، باعث شود که دست دعا و نیایش من باز شود.

هوش مصنوعی: من از خودم فاصله می‌گیرم و از دنیا می‌روم، هیچ‌کس نیست که متوجه شود حال و هوای روحی من چگونه است.

هوش مصنوعی: جهان به مانند غباری است که از آینهٔ من سقوط کرده، آیا دیگر جهانی وجود دارد اگر من از خودم فاصله بگیرم؟

هوش مصنوعی: از هنر پیرایشگری یأس نپرسید، زیرا او از خون آرزوهایم در دو جهان، رنگ حنا را ساخته است.

هوش مصنوعی: جذبه و کشش من باعث شگفتی و تعجب دیگران است و نباید از من بپرسی که چرا اینگونه رفتار می‌کنم؛ چون واقعا خودم هم متوجه نیستم. عشق و احساس من به قدری عمیق است که مثل آینه‌ای، تمام ویژگی‌هایم را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: در اینجا بیان می‌شود که ما در محیطی پر از ناامیدی و عجز قرار داریم و صدای ما کم‌کم به آرامی و بی‌صدا به ضرر خودمان تبدیل می‌شود. انگار که تلاش برای رهایی از این وضعیت، با ناتوانی و سکوت همراه است.

هوش مصنوعی: من به بررسی واقعیت می‌پردازم و می‌خواهم بدانم که تصاویر ذهنی‌ام چه اثری دارند و نمی‌توانم به هیچ آینه‌ای پناه ببرم.

هوش مصنوعی: حسرت و اندوهی که بر دل دارم، همچون جادوگری من را از روز جدایی‌ام به عقب می‌کشاند و نمی‌توانم به جلو نگاه کنم.

هوش مصنوعی: من در مقامی که تو هستی، مانند شمعی در جمع بزرگی به شمار نمی‌آیم، حتی اگر تمام خورشیدها را هم به تصویر بکشم.