غزل شمارهٔ ۱۳۵۷

هوش مصنوعی: کسی که عطر بهار او در فضا پیچید، برای او نشانه‌های شکوه و عظمت در اطرافش به وجود آمد.

هوش مصنوعی: شاهد زیبایی‌های خیال او تا زمانی که درد و غم آرزوها بر من غلبه کرده، همه جا را پر کرده و مرا به شدت مجذوب و حیران کرده است.

هوش مصنوعی: تا دم یعنی در لحظه‌ی آخر، یاد مجنون او در خاطر سینه‌چاکان (عاشقان) از ابتدا (ازل) آمد و صبح، به طوری که همه چیز ریخته شد و رو به بالا رفت.

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبای او باعث شد که آسمان به فکر فرو برود و از ستارگان، گل‌های نرگس را در کنار او بریزد.

هوش مصنوعی: در میان حیرت و شگفتی از اثر قدمی که بر روی زمین جا گذاشته شده، وقتی نگاهش به آن افتاد، گلستان و زیبایی‌ها به آن روییدند و طراوت یافتند.

هوش مصنوعی: به خاطر لطف و حمایت‌هایی که آن شخص بزرگ دارد، ابرها خود را نشان داده و باران ناز و زیبایی را نازل کردند.

هوش مصنوعی: در بخشی از وجودش هستی را پراکنده کردند و از نفس او یاد کردند، همچنین آب حیات را از روی زیبایی‌هایش بر زمین ریختند.

هوش مصنوعی: حضور او بدون هر گونه پرده‌ای، رازهای وجودش را آشکار کرد و از نمایان شدن جسمش، روح ما در آینه‌ای تجلی یافت.

هوش مصنوعی: نام او را بردند و به پیش کشیدند، از لب او کلماتی شنیده شد، و آیات قرآن نازل گردید.

هوش مصنوعی: از زیبایی او، شکل علم جاودان را پدید آوردند و از کمال او، مفهوم واقعی انسان را شکل دادند.

هوش مصنوعی: بیدل در دنیای خیال خود به هیچ چیز غیر از ذات و وجود معشوق فکر نمی‌کند. هرچیزی که در این جهان خلق شده و هر نقشی که به تصویر کشیده شده، تنها به خاطر او و از اوست.