غزل شمارهٔ ۱۷۹۶

هوش مصنوعی: چه نیازی به نشان دیگر است، وقتی که بدنه‌اش تنها با موج خون بی‌گناهانی که ریخته شده، مشخص می‌شود.

هوش مصنوعی: چرا وقتی که غنچه‌ها به سمت گل می‌آیند، من احساس خشم و درد نمی‌کنم؟ ای خدا، چرا در برابر این تیغ بی‌رحم از خودم دفاع نمی‌کنم؟

هوش مصنوعی: اگر محبت دلیل تو باشد، ناامیدی چه معنا دارد؟ حتی یک قطره خون هم می‌تواند تو را به مقصد برساند.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به آرامش و رضایت، باید با تمام وجود تسلیم شد؛ همچنان که ابرو بر روی چشم نشسته و به آن زیبایی می‌بخشد، سرنوشت نیز مثل تکیه‌گاهی است که بر ما حکم می‌راند.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که بالش رنگی است، از رگ گل درست شده و نمی‌تواند از دام تیغ مروارید تو رها شود. خون من نیز در این دام گرفتار است.

هوش مصنوعی: اگر خورشید هر صد سال یک سنگ قیمتی از درخشان‌ترین معادن بیرون بیاورد، تیغه‌ی شمشیرش به یک لحظه می‌تواند درخشان‌تر از همه‌ی آن لعل‌ها شود.

هوش مصنوعی: در زندگی نمی‌توان به راحتی از مشکلات و رنج‌ها فرار کرد؛ بنابراین، نباید دردهایمان را فقط در کلمات ساده بیان کنیم. تنها چیزی که می‌توان بر دل‌های ما نوشت، تاثیری عمیق و برآمده از سختی‌ها و چالش‌هاست.

هوش مصنوعی: در دلش حسرتی به اندازه‌ی جهان دارد و از درد رقصی شبیه به جان دادن دارد، اما او آنقدر خون در وجودش دارد که می‌تواند تیغش را زینت بخشد.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم به آسانی از زیر بار سختی و چالش‌ها فرار کنم، زیرا مشکلات و دشواری‌ها همچون سیلابی هستند که به سراغم می‌آیند و من در برابرشان ایستاده‌ام.

هوش مصنوعی: در این میدان، نباید تلاش افرادی که ناتوان هستند را نادیده بگیری. حتی ماهی که نمی‌تواند بر فراز آب‌ها شنا کند، در نهایت بر سر تیغ (خطر) می‌آید.

هوش مصنوعی: خون من چه اندازه می‌تواند آبرو به‌هم بزند؟ زبان اژدها هرگز به دریا نمی‌افتد و تیز بودن تیغ او نیز تغییر نمی‌کند.