غزل شمارهٔ ۱۸۴۷

هوش مصنوعی: در این شرایط نامساعد که فضای فیض و برکت کم است، افرادی مانند شمع درخشان و دل‌سوز هستند که با اشک و ناله به اندک فیضی که دارند قانعند.

هوش مصنوعی: به طور بیهوده در اوهام و گمان‌ها غرق نشو، زیرا این وضعیت و این دنیا دیگر صدای فیض و بهره‌مندی ندارد.

هوش مصنوعی: از آغاز صبح، اگر از این باغ ساغری پر از فریب نیاوری، امواج خوشحالی از خنده‌های فیض در دل این چمن جاری خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر نام کرم را در دنیا بشنوی، همین برایت کافی است. اینجا دیگر خبری از عنقا نیست؛ در عوض، همای فضل و نعمت در این مکان حضور دارد.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، اشتیاق و آرزو به خاطر محبت و لطف الهی برپا می‌شود. هر کجا که در میانه این ماجرا، فیض و رحمت خداوند حضور نداشته باشد، امن و راحت نیست.

هوش مصنوعی: ظلم و ستم به حدی رسیده که هیچ دعای سزایی از ناتوانان به این اوج نمی‌تواند برسد.

هوش مصنوعی: چشمانت هنوز از خواب بیدار نشده و صبح هم گذشته است، می‌ترسم که از شدت اندوهی که در دل داری، اشک بریزی و قدر و منزلت بهره‌هایی که به دست آورده‌ای، را از دست دهی.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که برخی از افراد تلاش می‌کنند حقیقتی را به نمایش بگذارند، اما تنها چشم‌هایی می‌توانند آن را ببینند که واقعاً لیاقت درک این نعمت را داشته باشند.

هوش مصنوعی: از غم و اندوه ناشی از نبود شغل و مقام، داغی به جان دارم که مانند گلی در باغ است، اما این گل، بدون ابر و باران نمی‌تواند به زندگی ادامه دهد و از نعمت‌ها محروم است.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که در انتظار این هستم که صدای سکوت را بشنوم و این انتظار به یک حس عمیق منجر شده است، گویی ناله‌ای که در درونم وجود دارد، مانند گره‌ای به زنجیری از نعمت‌ها وصل شده است.

هوش مصنوعی: در پایان، بیداری سپیده‌دم زندگی باعث می‌شود که انسان به خواب مرگ فرو رود. این خواب به نوعی جادوی زمان پیری است و لرزش مژه‌ها نشان از زیبایی و لطفی دارد که در این لحظات وجود دارد.

هوش مصنوعی: در آغوش صبح، شب به آرامی وداع می‌کند و فضای اینجا به اندازه‌ای خالی است که کاروان خواسته‌های تو در آن جا دارد.