غزل شمارهٔ ۶۷۷

هوش مصنوعی: در محفل پیری ما که به خاطر گذشت زمان خمیده شده، صدای چنگ آن نشان‌دهنده‌ی تلخی و ناامیدی است. آیا می‌خواهی آهنگ این ناامیدی را بشنوی؟

هوش مصنوعی: دل به ترس نسپارید؛ چون چرخ زمان به ما فرصت نمی‌دهد. هر روز و شب، حرکتی در چشمان باریک او است که نشان از دشمنی دارد.

هوش مصنوعی: من در سرزمین ضعف و ناتوانی قدم گذاشته‌ام و از ناتوانی خویش، چون ناله‌ای به‌فاصله‌ی صد فرسنگ برآمده‌ام.

هوش مصنوعی: آدمی که در شوق و اشتیاق است، مانند موج دریا قابل رؤیت نیست. این شور و حال ناشی از وجود امکان و واقعیت است که رنگی خاص از شکست و ناامیدی دارد.

هوش مصنوعی: این جمله به این معنی است که رابطه‌ای ویژه وجود دارد که باعث می‌شود بازتاب دیدار معشوق، انسان را به طرز عجیبی دچار حیرت و شگفتی کند. او احساس می‌کند که اگر بخواهد خود را در نقش آینه‌ای قرار دهد که آن زیبایی را منعکس کند، برایش ننگ و شرمندگی خواهد بود.

هوش مصنوعی: دل بی‌هدف به خاطر تحمل سختی‌ها و مشکلات، در فشار است. خوشا به حال کسی که مانند آن جام مینا، در برابر این سختی‌ها استقامت و پایمردی نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: انسانی که دلش پاک و بی‌غرض است، هرگز مشکلات و ناپاکی‌های خود را به دیگران نشان نمی‌دهد. آنچه که در آیینهٔ شفاف مشاهده نمی‌شود، نشانه‌ای از کدورت و زنگاری در قلب اوست.

هوش مصنوعی: فاصله و نزدیکی در حقیقت به نوسانات و تغییرات زندگی مربوط می‌شود و در اینجا، جدایی و وصل واقعی وجود ندارد. این وضعیت، تنها انزوای یک حقه و فریب است.

هوش مصنوعی: فکر کردن به دیگران باعث می‌شود که انسان از خود بی‌خود شود و در دنیای خیالی غرق گردد. هم‌چنین اگر بخواهد خود را از بند این افکار رها کند، می‌تواند به آسانی از دست آن‌ها فرار کند و به زندگی واقعی بازگردد، مانند رنگی که در دست دیگری محبوس شده است.

هوش مصنوعی: محل عشق و محبت برای کسی که بی‌صبر و بی‌قرار است، جایی برای حکمت و خردمندی نیست. این سلطنت و فرمانروایی به خاطر درد و جنون عاشقانه اوست که رنگ و بوی خاصی به زندگی‌اش داده است.