غزل شمارهٔ ۱۰۳

هوش مصنوعی: در زیر طاق، تکه‌های تبخیر و زوال قدرت و عظمت قرار دارد و یک چینی به شکلی محترمانه به ظروف سفالی سلام می‌کند.

هوش مصنوعی: دنیا و موجودات آن به مانند شمعی هستند که در مسیر فنا و زوال حرکت می‌کنند. همان‌طور که شمع در حال سوختن است و از خود نوری می‌دهد، ولی به مرور زمان آب می‌شود و تمام می‌شود، انسان‌ها و چیزهای دنیا نیز به زودی خواهند رفت و در واقع، زودگذر و فانی هستند.

هوش مصنوعی: بازگشت و خالی شدن از خواب، نشان‌دهنده‌ی حالتی است که در آن فرد به بیداری و آگاهی می‌رسد. این وضعیت شبیه به چرخه‌ی بالارفتن و پایین‌آمدن هلال ماه است که نشان‌دهنده‌ی تغییرات دائمی در زندگی و حالات انسانی است.

هوش مصنوعی: اگر به شیشه‌های ساعت نگاه کرده‌ای، متوجه گذر زمان و حرکت مداوم روزها و شب‌ها و ماه‌ها باش.

هوش مصنوعی: افراد تحت تأثیر حرص و طمع نمی‌توانند به درستی موقعیت و مقام خود را درک کنند، زیرا خجالت از آن‌ها مانع می‌شود تا حتی سوالی بپرسند.

هوش مصنوعی: زیبایی‌ها و زشتی‌های دنیا را بر روی چشمان مردم نقش بسته‌اند و مقدم بر هر چیز دیگر، یعنی بر موجودات و اشیاء، این تصاویر را می‌توان دید.

هوش مصنوعی: دوستان، در این باغ سعی کنید شادی کنید، چرا که اینجا حتی در شب عید هم زال به زیبایی آراسته شده است.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی و ناز و کرشمه‌ی طاووس ما نمی‌بود، بال‌هایش به رنگی بی‌رنگ و کمرنگ در می‌آمد.

هوش مصنوعی: در محیط کار و تلاش خویش، از ما درباره‌ی توقف و بی‌کاری سؤال نکن، زیرا نسبت به کار و فعالیت در خانه، این بی‌کاری مانند ناله‌ای خشک و بی‌حالت است.

هوش مصنوعی: بسیاری از بارها ماه به صورت هلال و سپس به شکل کامل درآمده است، اما ما هر بار وضعیت جهان را در حالتی از کمبود و کامل بودن مشاهده کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: خاک رس و گل به سختی نمی‌تواند با تلاش و کوشش کسانی که ضعیف هستند رقابت کند، چرا که مثل این است که می‌خواهیم چیزی باریک و کوچک را در یک جا تنگ و پر پیچ و خم جا بدهیم.

هوش مصنوعی: شاید از لوح سرنوشت خبری به ما برسد، تلاشی است که با عرق جبین و در نتیجه‌ی تلاش و فعالیت به دست می‌آید.

هوش مصنوعی: هر کسی را نمی‌توان با دیگران مقایسه کرد، چرا که مثل این است که بخواهیم بی‌صداها را با چشمان‌مان بشماریم، که این کار ناشدنی است.