غزل شمارهٔ ۲۲۵۴

هوش مصنوعی: من نه به عزت امید دارم و نه از خواری می‌ترسم. من مانند یک مروارید در حال غلتیدن، همچون اشک یتیم هستم.

هوش مصنوعی: دل جایی نیست که هر کس بتواند به راحتی وارد آن شود، بلکه مکانی است که نیاز به آداب و ادب خاصی دارد. در اینجا، خودم را با آوای موسیقی و هنر روح خود آراسته‌ام.

هوش مصنوعی: هرچند شاید ظاهر من به خاطر گذر زمان تغییر کرده باشد، اما در عمق وجودم، از اهمیت و ارزش زیادی برخوردارم و جزو مجموعه‌ای بزرگ و مهم هستم.

هوش مصنوعی: من هرچند به آنچه نیاز دارم درخواست نکرده‌ام، اما نمی‌توانم نعمت‌هایی که دارم را بی‌احترامی کنم. من به خودی خود نیازی ندارم، ولی مهربان و بخشنده‌ام.

هوش مصنوعی: از سرچشمهٔ نور و روشنی، کم‌پیدا و ناپیدا، نباید به دنبال تاریکی و مشکلات گذشته بود. در واقع، باید به سمت روشنایی و امید حرکت کنیم.

هوش مصنوعی: من به قدری رشد کرده‌ام که دیگر نمی‌توانم درون محدودیت‌های دنیا جا بمانم؛ تحصیلات و یافته‌هایم از آنچه انتظار می‌رفت، عمیق‌تر و گسترده‌تر است.

هوش مصنوعی: مدت‌هاست که در این کوچه زندگی می‌کنم و هیچ وقت چشمی باز نکرده‌ام که دلم به درد نیفتد.

هوش مصنوعی: من به خاطر سلامتی‌ام در معرض خطر قرار گرفته‌ام، مثل شعله‌ی شمع که هر جا می‌رود، سرش در خطر است.

هوش مصنوعی: در این باغ زیبا و دلنواز، بویی از چوب صندل به مشام می‌رسد و نسیم ملایمی از دور می‌وزد، اما بدون احساس درد و رنج، نمی‌توان به تماشای زیبایی‌های آن نشست.

هوش مصنوعی: به مانند خوشه‌های گندم، به من لبخندی قشنگ می‌زنند و از زمین پیام محبت را به دل‌های شکسته و دو نیمه من می‌رسانند.

هوش مصنوعی: امروز من مانند نی بیدل هستم که به خاطر گذشته‌ام شرمنده و خجالت‌زده‌ام، مانند چرخ‌هایی که در دوران‌های قدیم سرشان را پایین افکنده‌اند.