غزل شمارهٔ ۲۲۵۸

هوش مصنوعی: چشمی داری که از من می‌پرسی چرا در جیب و دامنم چیزی نیست، در حالی که به خاطر عرق پیراهنم مثل حبابی از شرم در حال ذوب شدن هستم.

هوش مصنوعی: به باد سپرده‌ام تا نسیم صبحگاهی را احساس کنم، زیبایی‌های آسمان را تحسین می‌کنم و شگفت‌زده می‌شوم از آنچه بر من می‌گذرد.

هوش مصنوعی: اضطراب مانند شعله‌ای در فکر و ذهنی است که به آرامی می‌سوزد، و تا زمانی که زندگی وجود دارد، از شوق نابودی و فنا احساس سرسختی و شدت می‌کنم.

هوش مصنوعی: مانند گلی که به خاطر زیبایی‌اش شکسته شدم، در کار من خطری وجود ندارد. رنگم نیز از بازی آتش در خوشه‌ام می‌لرزد.

هوش مصنوعی: من به دور از توانایی‌هایم هستم، اما در جایی که عشق به او به اوج می‌رسد، تیغ او برای من نزدیک‌تر از رگ گردن است.

هوش مصنوعی: چشمان حسود مانند سیل اشک‌ها بر من هجوم می‌آورند، اما دعای من از انتخابی به نام "جوشن" محافظت می‌کند و به من آرامش می‌دهد.

هوش مصنوعی: زندگی من در دست قناعت است و آنچه دارم، یعنی نان و روغن، به اندازه‌ای است که کافی و راضی‌کننده است و به نوعی همچون آینه‌ای تاثیرگذار بر اوضاع من جلوه می‌کند.

هوش مصنوعی: تصویر آفتاب در آینه تنها خود آفتاب است و هیچ خیال دیگری در آن وجود ندارد. طبع من نیز به‌گونه‌ای است که فقط به این حقیقت توجه دارد.

هوش مصنوعی: آزادی واقعی نمی‌تواند با ظواهر و ترفندها پنهان شود و تلاش برای پوشاندن آن با رنگ‌های ساختگی بی‌نتیجه است.

هوش مصنوعی: در دوران کودکی، وقتی به موضوعی فکر می‌کردم، احساس می‌کردم که به خوبی درک نکرده‌ام و این که به دنیا و چیزهای مادی وابسته شده‌ام، باعث شرمندگی‌ام بود.

هوش مصنوعی: من دانه‌ای در زمین کاشته‌ام که رشد نکرده و سال‌هاست که در خواب عمیق این دامن، در انتظار نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: به خاطر این که آنقدر در جست‌وجوی خودم غرق شده‌ام، احساس می‌کنم هر کسی که در جست‌وجوی هویتی گمشده آواز خوانده، من هم همان فرد هستم.