غزل شمارهٔ ۱۷۰۲

هوش مصنوعی: ای پیام‌آور، در تحقیق و بررسی تسلیم کمک کن. هرچند که راهت تا زانو بیشتر نرسد، به مقصد خود برس.

هوش مصنوعی: فرصت شبیه کاغذی است که در حال سوختن است، پس باید با دقت و فکر به آینده نگاه کنی و از زندگی ابدی بهره‌مند شوی.

هوش مصنوعی: زمانی که تو را پشت سر گذاشتم، غبار فراموشی بر زندگی‌ام نشسته است. دیگر فرصت این را ندارم که به آرزوهایم بچسبم، باید آب را با غربال پایین نکشم و در سبد جمع‌اوری نکنم.

هوش مصنوعی: کسی که از دریا بی‌خبر و نادان به ساحل رسیده، من آنجا را می‌گیرم تا تو را از بدی‌ها دور نگه‌دارم.

هوش مصنوعی: برخی از مردم به خاطر آرزوها و خواسته‌های بی‌اساس خود آسیب می‌بینند. تو هم از خیال بافی در مورد روح و جسم خود فاصله بگیر و به حقیقت آن‌ها توجه کن.

هوش مصنوعی: قدرت واقعی و شایسته تنها در کنار اخلاق نیکو است. حتی اگر انسان به قدرتی دست یابد، باید حسادت را ترک کند و بر خودش مسلط باشد.

هوش مصنوعی: اگر تربیت افراد خوب و بد لازم است، مانند زر گرانبهاست که اگر بدون مغز و فکر باشد، زیر پا و لگد قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: ثروت و شکوه در دست کسانی است که در لباس فقر زندگی می‌کنند. اگر به زیبایی و نیکی چهره‌ات اهمیت می‌دهی، باید از چیزهای ساده و بی‌پیشرفت استفاده کنی.

هوش مصنوعی: هرگاه به خودت مشغول شوی و درک بهتری از خود پیدا کنی، متوجه می‌شوی که دنیا و آخرت در واقع چیزی جز انعکاسی از درون تو نیستند. پذیرش و شناخت خود، باعث می‌شود که از تمام این ظواهر رد شوی و به عمق وجود خود دست یابی.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس جز خدا وجود ندارد، پس اگر می‌خواهی مجسمه‌ای بسازی یا به صفات بی‌نظیر او توجه کنی، هر دو یک اصل دارند.

هوش مصنوعی: غم دوری از وطن و احساس آوارگی انسان را به یاد مسیری می‌اندازد که اگرچه دور از منزل و محبوبش است، اما هنوز باید آنجا را بشناسد و با آن آشنا شود.