غزل شمارهٔ ۲۲۹۰

هوش مصنوعی: من با شور و شوقی دوباره آهنگی را آغاز می‌کنم و چیزی دیگر نمی‌دانم جز اینکه دعا می‌کنم.

هوش مصنوعی: در این باغ زیبا، صبحگاهی به وجود آمده که فرصتی برای امتحان است. من در حال تلاش برای گرفتن نفسی تازه و به دست آوردن حالت خوب هستم.

هوش مصنوعی: اگر امیدی به زندگی در این جهان نباشد، من زندگی را به خاطر وعده‌ها و نعمت‌های زندگی موقتی نمی‌گذارم.

هوش مصنوعی: دیگر نمی‌توانم دامن دیگری را در این فضای ناامیدی پیدا کنم. دلیلش این است که با تنهایی‌ام کنار آمده‌ام و با حنایی پیمان می‌بندم.

هوش مصنوعی: وقتی که در کارم نیت اصلاح و بهبود دل دارم، اما باید از اصول اولیه و مادیات فاصله بگیرم.

هوش مصنوعی: توان و قدرت توکل کردن من، به مانند نیروی بازوی یک ناخدای دیگر است. بی‌آنکه بترسم از ساحل، در این دریا با خیال راحت شنا می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر کجا که باشم، در این تنهایی و بی‌نام و نشانی، نشانه‌های راه را کشف می‌کنم و با فریاد خود به کاروان‌ها اطلاع می‌دهم.

هوش مصنوعی: کسی جوان و نیرومند را می‌طلبم تا بتوانم از او بخواهم که عذر ناتوانی‌ام را بپذیرد؛ زیرا اکنون که پیر شده‌ام، به خدمت قد و قامت او می‌رسم.

هوش مصنوعی: در حضور دوستانم از اینکه دل بی‌خواسته‌ای دارم شرمنده‌ام. اگر جام خالی‌ام پذیرفته شود، از سر حیا و تواضع عمل خواهم کرد.

هوش مصنوعی: من از هرگونه تظاهر و تصنع بدم می‌آید، اما اگر بخواهم، مانند سحر درخشانی می‌توانم در دل‌ها جا کنم و حالتی دلپذیر به وجود آورم.

هوش مصنوعی: اگر حتی به اندازه یک سر مو از دنیای فکر و خیال خارج شوم، یا به یاد قیامت می‌افتم یا بلایی بر سر خودم می‌آورم.

هوش مصنوعی: ما و من بیدل که به هم مرتبط هستیم، زندگی‌امان به نوعی بافته شده و ارتباطات و پیوندهایمان را به شکل زیبایی شکل می‌دهیم.