غزل شمارهٔ ۲۲۳۲

هوش مصنوعی: من به یاد آن شمع خوشحالی بعد از مرگم حسرت می‌خورم، حتی اگر پروانه هم از هر ذره خاک من بریزد.

هوش مصنوعی: خون من به هزار و یک نوا از دیوانگی ناله می‌زند و بی‌تابم به خاطر آن کسی که در حال جان دادن است و چشمانش پر از ناز و طعنه است.

هوش مصنوعی: ما هر لحظه بی‌تابیم و نشان‌دهندهٔ اصل و نسب سرخوشی‌ام همانند موجی است که از ریشهٔ تاک برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: امروز که قدمی از او بر سرم نیست، حریف نادانی که نمی‌فهمد چقدر در خطر هستم.

هوش مصنوعی: آسمان و زمین و همه موجودات به خاطر شگفتی و حیرت من زنده و پرانرژی هستند؛ نگاهی از موجودی بی‌نظیر تا موجودی دیگر، همگی به سویی می‌نگرند.

هوش مصنوعی: اگر چه ممکن است که آرزو و امید به آسمان رفته باشد، اما من همچنان ریشه‌ام در خاک هستم و به هر سختی که شده، در همانجا باقی می‌مانم.

هوش مصنوعی: فریاد که دیوانه من پولی در جیب ندارد، مثل غنچه که فقط دلش می‌خواهد زیبایی شکافتن را تجربه کند.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که با آرزوی چشمان تو در زیر سایه‌ی تاک زندگی کرده‌ام و این فکر، به شدت در وجودم ریشه دوانده است.

هوش مصنوعی: من از خجالت به خود نمی‌بالم، چون زندگی تصویری از من به نمایش گذاشته که در آن عیب و ناپاکی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: از دمنوش پرندگان زیبا، چه کسی می‌تواند ننگ خوشبختی را از بیدل بگیرد؟ سایه ما هرگز از سرمای سرد کمرنگ نخواهد شد.