غزل شمارهٔ ۱۷۱۰

هوش مصنوعی: درس زندگی تکرار نمی‌شود، پس توجه کن و از حاشیه‌ها دور باش. رنگ و لعاب‌های دنیا را فراموش کرده و به حقیقت بپرداز.

هوش مصنوعی: به اندازه‌ای که فکر می‌کنی، عشق و پیوند این کاروان سنگین نیست. تو هم مثل صبح، نویدبخش و پرطراوتی، در این مسیر می‌توانی به زیبایی و آرامش ادامه دهی.

هوش مصنوعی: تنها چیزی که از این دریا بیرون می‌آید، دست بی‌فکر است؛ ای گوهر مشتاق، دیگی پر از آرزو را به خاطر داشته باش.

هوش مصنوعی: پرواز تو مانند شمعی است که در آغوش روشنایی خود را نشان می‌دهد، با خداحافظی از خود، از نیکی و شادی دوری کن.

هوش مصنوعی: ای دیوانگی، تو چه بی‌رحمانه ویرانی و غبار به سر و زندگی‌ام آوردی! آیا نمی‌توانی به مدت کوتاهی هم که شده، آرامش را به من بازگردانی؟

هوش مصنوعی: افرادی هستند که از سر شرمندگی و ناهنجاری‌های وجودی خود، به طور پنهانی می‌گذرانند و به مسیر خود ادامه می‌دهند. تو نیز می‌توانی این عیب و نقص را پنهان کنی و به راهت ادامه دهی.

هوش مصنوعی: کوشش برای رسیدن به هدف نهایی، در نهایت به جایی می‌رسد که با خاک و غبار سر و کار داریم. اگر تمام تلاش‌هایت به آنچه که در ذهنت است مربوط می‌شود، پس باید در همان نقطه باقی بمانی و به آن بچسبی.

هوش مصنوعی: در جواهرات، ارزش نام آن‌ها بیشتر از خود جواهرات نیست. هر جا که نشسته باشند، هویت و اعتبارشان همانجا باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: هر چه بدون تفکر و تامل بگویی، ارزش و اثر خاصی نخواهد داشت. اگر کمی از خواب غفلت بکشی و با دقت بیشتری فکر کنی، به حقیقتی عمیق‌تر دست خواهی یافت.

هوش مصنوعی: ای مغروری که به اندیشه‌ات برتری و تسلط بر دنیا را نسبت می‌دهی، اگر تو قدرتی داری، از آن نهراس و آن را در دست‌کسی با اراده قوی که در حال ناتوانی است، بزن.